سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: نهمین سمینار سراسری آبیاری و کاهش تبخیر

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

مهدی غلامی – کارشناس ارشد سازه های آبی، دانشگاه شهید باهنر کرمان
محمدباقر رهنما – عضو هیئت علمی گروه مهندسی آب، دانشگاه شهید باهنر کرمان
حسین ابراهیمی – عضو هیئت علمی گروه مهندسی آب، دانشگاه شهید باهنر کرمان

چکیده:

محدودیت منابع آب کشور و تشدید این محدودیت که ناشی از تداوم افزایش میزان تقاضا است سبب گردیده تا حداکثر استفاده از منابع آب موجود و افزایش بهره وری و بالطبع افزایش تولید در واحد سطح مطرح گردید. پایین بودن سطح انعطاف پذیری در روش های آبیاری و عدم انطباق پذیری ظرفیت انشعابات با سطح زیر کشت محصولات، موجب بروز مشکلاتی چون تلفات آب، محدودیت انتخاب نوع کشت و عدم اعمال مدیریت های آبیاری میگردد. برای رفع مشکلات در این تحقیق یک برنامه آبیاری ارائه شده است که درقسمت اول برنامهبا توجه به موقعیت جغرافیایی شبکه آبیاریو سطح زیر کشت محصولات هر انشعاب نیاز ناخالص آبیاری برای هر انشعاب بدست آمده است. سپس خروجی های این برنامه را در تابع هدف تعریف شده برای الگوریتم ژنتیک گذاشته است و با آنالیز حساسیت بهترین پارامترهای ژنتیک برای مساله مورد نظر بدست آمد. نتایج خروجیالگوریتم ژنتیک که ظرفیت انشعابات و زمان تکمیل برنامه آبیاری است به صوت بهینه طراحی شده است. این برنامه قابل استفاده برای هر شبکه آبیاری در ایران می باشد.