سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: چهارمین همایش سراسری بهداشت حرفه ای ایران

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

شیرزاد غلامین – اعضای هیئت علمی گروه انگل شناسی و قارچ شناسی دانشگاه علوم پزشکی مازندران
مهدی شریف – اعضای هیئت علمی گروه انگل شناسی و قارچ شناسی دانشگاه علوم پزشکی مازندران
هاجر ضیایی – عضو هیئت علمی گروه انگل شناسی و قارچ شناسی دانشگاه علوم پزشکی تهران
رضا علی محمدپور – عضو هیئت علمی، به اپیدمیولوژی دانشگاه علوم پزشکی مازندران

چکیده:

عفونت‌های انگلی روده ای بخصوص تکی یاخته‌های روده ای در مناطق مختلف شماره‌ای را به دلیل وجود شرایط جغرافیایی و اکولوژیکی مناسب خصوصیت جوامع انسانی در گروه‌های سنی و شوقی از لحاظ بهداشتی، پزشکی و علمی دارای اهمیت است. مطالعه حاضر جهت تعیین میزان شیوع آلودگی به انواع انگل‌های روده ای تک یاخته ای و کرمی در افرادی که مدام ارتباط دارند عنوان گروه شغلی در معرض خطر ساکن در مناطق روستایی استان مازندران انجام گرفت. مطالعه به روش توصیفی و با جمع آوری نمونه مدفوع از ۱۵۷۵ نفر از دامداران که مثبت مبادا در تماس بودم ساکن در مناطق روستایی نه شهرستان استان مازندران در سال ۱٬۳۸۱ و ۱٬۳۸۲ انجام گرفت. دستی مطالعه از افراد دوباره نمونه مدفوع و یک بار لام خون گسترش تهیه و پس از پرکردن پرسش‌نامه، نمونه‌های مدفوع از لحاظ انگل شناسی مورد بررسی میکروسکوپ قرار گرفتن. اطلاعات حاصله با آزمون آماری کای دو مورد تجزیه تحلیل آماری قرار گرفت. نتایج حاصل از مطالعه در دامداران شنیده‌ها که بیشترین در صد گروه سنی را گروه ۶۰ – ۵۱ سال به بالا با ۳۱/۳در صد و از لحاظ جنسی ۶۱/۶ در صد افراد مورد بررسی را مرد و بیشتر میزان و افراد بی‌سواد ۳۵% تشکیل می‌دهند. میزان آلودگی به انواع انگل های روده ای تشخیص داده شد که ۱۰ گونه آن تک یاخته و هشت گونه کرمی می‌پاشد. از کل افراد مورد بررسی ۳۲/۹ در صد دارای آلودگی به انواع تک یاخته های روده ای و کرمی بیماری‌زا و غیر بیماری‌زا، یک انگل، دو، سه بیشتر می‌باشند . میزان آلودگی به ۱۰ گونه تک یاخته روده ای ۳۲/۱در صد و هشت گونه انگل روده ای کرمی ۱/۸ در صد می‌باشد. میزان آلودگی به یک جنگل ۲۲/۷ در صد و بدو انگل ۷/۸ در صد و به سه انگل ۲/۲در صد و بیش از سه انگل ۰/۲در صد می‌باشند. بیشترین میزان آلودگی در افراد آلوده به تک یاخته ، ۳۱/۲% (در کل استان ۱۳/۷ %) و ژباردیا لامیلیا ۲۴/۸% در افراد آلوده (در کل ۱۰/۹در صد) و بیشترین میزان آلودگی در انگل های کرمی به هیکنولیپیس نانا در افراد آلوده ۲۸/۶در صد (در کل ۰/۵%) و آسکاریس ۲۵% (در کل ۰/۴%) تریکوریس تریکورا ، تیناساژیناتا هر کدام با ۳/۵% در افراد وجود کمترین میزان را دارا می‌باشند. سه گونه آنتش امبا هیستولیتیکا ، ژیاردیا لامبلیا ، بلاستوستیس هومیتیس و هشت گونه انگل های کرمی بیماری‌زا می‌باشد. میزان آلودگی توام انگل های روده ای بیماری‌زا با سایر انگل‌ها ۱۰/۲ در صد در کل بدن افراد آلوده ۳۱% است که ژیاردیا لامبلیا و بلاستوستیس هومیتیس بیشترین میزان آلودگی را دارا می‌باشند. میزان آلودگی به انواع انگل‌های روده ای بر حسب گروه‌های سنی و جنسی و زبان متفاوت بوده است که بیشترین در صد آلودگی به تک ساخته ها افراد آلوده مربوط به گروه سنی ۶۰ – ۵۰ سال به بالا و در مردان در گروه بی‌سواد و خواندن و نوشتن می‌باشد انگل‌ها ی مشترک بین انسان و حیوانات تنیاساژیناتا ، تریکو استرونژیلوئیدس و تریکوریس تریکورا ( تریکوسفال) می‌باشند. در بررسی‌های لام های خونی هیچ‌گونه آلودگی انگلی مشاهده نشده است. میزان آلودگی در دام دارم به انواع جنگل‌های بیماری‌زا و غیر بیماری‌زاتک یاخته ای و کرمیبه خصوص آلودگی یک فرد بیش از یک نوع انگل (عفونت‌های توام) و بالا بودن میزان آلودگی به انواع تک یاخته های روده ای به‌خصوص ژیاردیا و بلاستوستیس بیانگر اهمیت این عوامل عفونی در این گروه شغلی به عنوان عوامل شایعه عفونت‌های روده ای شایعه در استان است که باید مرد توجه سیستم بهداشتی و درمانی، پزشکان و متخصصان عفونی قرار گیرد .