مقاله عفونت قارچي سينوس هاي پارانازال و درمان آن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در اسفند ۱۳۸۸ در مجله دانشکده پزشکي اصفهان از صفحه ۸۶۷ تا ۸۷۴ منتشر شده است.
نام: عفونت قارچي سينوس هاي پارانازال و درمان آن
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سينوزيت قارچي
مقاله درمان آمفوتريپسين
مقاله آندوسکوپي سينوس

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اخوت احمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: كريم مريم
جناب آقای / سرکار خانم: هاشمي سيدمرتضي
جناب آقای / سرکار خانم: هاشمي سيدمصطفي
جناب آقای / سرکار خانم: برجيس نظام الدين
جناب آقای / سرکار خانم: اميري دوان منوچهر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: سينوزيت قارچي عبارت از عفونت يا التهاب سينوس توسط قارچ هايي است که نمي توانند روابط متقابل بدون خطر با بدن انسان داشته باشند. در اين مطالعه، به بررسي شيوع، بيماري هاي زمينه اي و چگونگي درمان اين بيماري در مبتلايان پرداختيم.
روش ها
: در اين مطالعه مقطعي گذشته نگر (Case-series)، ۲۲ بيمار که با تشخيص عفونت قارچي سينوس هاي پارانازال تحت درمان و پيگيري بودند، مورد بررسي قرار گرفتند. نتايج نمونه گرفته شده از سينوس و بيماري هاي همراه و نيز روش درمان در اين افراد بررسي و با نرم افزار SPSS، آناليز آماري شد.
يافته ها: تعداد ۱۲ مرد (۵۷ درصد) و ۱۰ زن (۸/۴۲ درصد) با حداقل سن ۱۶ و حداکثر سن ۷۳ سال در مطالعه شرکت کردند که ۱۸ مورد موکورمايکوزيس (۸۲ درصد) و ۴ مورد آسپرژيلوس (۱۸ درصد) داشتند. شايع ترين بيماري هاي همراه به ترتيب، ديابت مليتوس (۵/۷۰ درصد)، لوسمي (۶/۹ درصد)، لوپوس (SLE يا Systemic Lupus Erythromytosis) (4.8 درصد) و بيماري مزمن کليه (CRF يا Chronic Renal Failure) (4.3 درصد) بود و دو مورد (۶/۹ درصد) ريسک فاکتور نداشتند. شايع ترين سينوس هاي درگير، اتموئيد و ماگزيلاري (۱۰۰ درصد) و شايع ترين علامت همراه، تغيير حدت بينايي و تغيير حس گونه (۹۵ درصد) يک طرفه بود. همه بيماران تحت عمل جراحي، اندوسکپي سينوس و سپس درمان با آمفوتريسن B يا ايتراکونازول و سفترياکسون، مترونيدازول و وانکومايسين قرار گرفتند و همگي با معاينه هفتگي به مدت ۸ هفته پي گيري شدند. يک مورد موکورمايکوزيس در هفته دوم نياز به اندوسکپي مجدد پيدا کرد و يک مورد آسپرژيلوس به آمفوتريسن B مقاوم بود و تحت درمان با ايتراکونازول (۱ گرم هر ۱۲ ساعت) قرار گرفت. ۵ مورد به علت اختلالات داخلي يا قلبي فوت شدند و بقيه موارد مشکلي نداشتند.
نتيجه گيري: درصدي از عفونت هاي مزمن سينوس ها که مقاوم به درمان آنتي بيوتيکي معمول مي باشند ناشي از عفونت قارچي سينوس است. در بيماران با ضعف سيستم ايمني، تشخيص و درمان اهميت ويژه اي دارد و بررسي هاي تشخيصي قبل از اقداماتي چون شيمي درماني يا کورتيکواستروئيد تراپي توصيه مي شود. براي درمان، جراحي اندوسکپي سينوس همراه درمان آمفوتريسين B موثر است؛ در صورت عدم پاسخ به آمفوتريسين، ايتراکونازول انتخاب بعدي به ويژه براي آسپرژيلوس است.