سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: پنجمین کنفرانس بین المللی مدیریت

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

صفرعلی بابایی – مدیر طرح شرکت مدیریت توسعه صنایع پتروشیمی (PIDMCO)

چکیده:

در اواسط سال ۱۳۷۸ در شرکت مدیریت توسعه صنایع پتروشیمی برای دریافت رهنمود خدمت مدیر عامل رسیدم که پس از تبادل نظر پیرامون چگونگی اجرای روژه با جدیتی خاص و اثرگذار فرمودند« همه اختیارات را دارای ولی باید پروژه را به موقع به انجام برسانی». چرا این همه جدیت و فشار برای اجرای بموقع پروژه؟ گاز مایع استحصالی از گازهای همراه نفت تامین کننده خوراک مجتمع عظیم پتروشیمی بندر امام است. ظرفیت مجتمع ۱۳۲ هزار بشکه مایع در روز می باشد که از این مقدار فقط ۷۰ هزار بشکه تامین می شد و رگ حیاتی صنعت پتروشیمی کشور شدیدا نیازمند به تزریق خوراک بیشتر بود. ظرفیت در نظر گرفته شده برای پروژه NGL 1200/1300 مقدار ۴۲٫۵۰۰ هزار بشکه در روز بود و این همه تاکید برایانجام بموقع پروژه دلیلی بسیار روشن و نیازی جدی بود که می بایست برایش احساس وظیفه نمود. ماموریتی بسیار ویژه، حساس و خطیر! چگونه می شود این کار را انجام داد؟ آیا فرهنگی برای انجام این ماموریت در ساختار اجرایی و پیمانکاری مملکت وجود دارد؟ چه باید کرد؟ چالشی بس بزرگ که می بایست به انجام برسد. برای مدتی اندیشیدم چون پیمانکار پروژه را بطور کامل از سال ۱۳۷۴ در اجرای پروژ های نفتی می شناختم…