سال انتشار: ۱۳۹۲
محل انتشار: اولین همایش ملی جغرافیا، شهرسازی و توسعه پایدار
تعداد صفحات: ۱۲
نویسنده(ها):
حسن سجادزاده – استادیار دانشگاه بوعلی سینا، همدان
مصیب محمدی – کارشناسی جغرافیا از دانشگاه آزاد اسلامی شهرری و دانشجوی معماری مؤسسه آموزش عالی جهاد دانشگاهی کرمانشاه
پویا رستمی – دانشجوی کارشناسی معماری، دانشگاه علمی کاربردی کرمانشاه
مریم کریمی گزافی – دانشجوی کارشناسی معماری، دانشگاه علمی کاربردی کرمانشاه

چکیده:
بررسی ها و ارزیابی بیوکلیمای انسانی، از اساسی ترین و تأثیرگذارترین شاخص های زیست اقلیمی هستند که در آسایش زندگی انسان و فعالیت های روزمره و معماری نقش بسزایی دارد. نتایج بدست آمده از آن می تواند پایه و اساس فعالیت های عمرانی و اسکان بشر و برنامه ریزی های شهری و منطقه ای، و توسعه سکونتگاه های جدید باشد. گرچه امروزه پیشرفت های تکنیکی و کشف انواع ابزار و لوازم تا حدی نقش تعیین کننده ی این عوامل را کاهش داده و در بعضی مواقع بطور کلی این نقش نادیده گرفته می شود. اما باید پذیرفت نادیده گرفتن این شاخص ها و عوامل اقلیمی، باعث عدم آسایش انسان و صرف انرژی و پیدایش مسائل زیست محیطی است. با عنایت به اینکه در گذشته منابع انرژی کمتری در اختیار بشر بوده است، ولی نقش این عوامل بصورت بومی و تجربی بیشتر مشخص و نمایان است. زیرا که نحوه بهره برداری از این عوامل جغرافیایی شرایط مناسب یا نامناسبی را برای انسان، محیط زیست، سکونت و فعالیت های انسانی ایجاد می کند. در نهایت علاوه بر آسایش، استفاده از این عوامل منتج به صرفه جویی قابل م لاحظه ای در مصرف انرژی می شود. بین ۱۵ تا ۲۰% از انرژی هر کشور صرف گرمایش و سرمایش فضاهای مسکونی می شود. (مریم فدای قطبی- طراحی اقلیمی ساختمان در جهت کاهش مصرف سوخت) در این مقاله سعی شده است آسایش، یا عدم آسایش انسان بر اساس مدل ها و شاخص های زیست اقلیمی اولگی، بیکر، ترجونگ، با استفاده از آمار ایستگاه هواشناسی شهر کرمانشاه طی سالهای (۱۳۳۰-۱۳۹۱) ارزیابی شود. بنابراین با توجه به شاخص های زیست اقلیم مورد مطالعه، ارزیابی های لازم از نظر آسایش، یا عدم آسایش انسان در مواقع مختلف سال، مناسب با ویژگی ها و خصوصیات اقلیمی شهر کرمانشاه ارائه می شود که می تواند مورد استفاده فعالیت های عمرانی و معماری در این شهر قرار گیرد.