بهتر است شرکت ها برای استفاده از زنجیره تأمین سبز و رسیدن به مزیت رقابتی، سبز بودن که یکی از مهمترین ویژگی ها در سال های آتی خواهد بود، به تناسب حیطه کاری خود روش های زیر را در نظر بگیرند:

-۱  تیم هایی را برای بررسی و انتخاب تأمین کنندگان تشکیل دهند. این اقدام موارد زیر را تضمین می کند:

  • سازگاری محصولات یا خدمات تولیدی شرکت با محیط زیست
  • جلوگیری از آلودگی در منابع
  • استفاده مجدد مواد (گاهی می توان با تأمین کنندگان صحبت نموده و ضایعات را مجددأ با آن ها مبادله نمود تا تأمین کنندگان آنها را بازیافت نمایند)

-۲ از آنجا که هر صنعت مؤلفه های زنجیره تأمین مخصوص به خود را دارد لذا هر صنعت و سازمان می باید چرخه تولید محصول و خدمات بررسی شود تا مؤلفه های مختص آن صنعت و کسب و کار مشخص گردد و سپس در جهت سبز کردن زنجیره تأمین آن، تلاش صورت پذیرد. لازم به ذکر است که از مؤلفه های زنجیره تأمین سبز یک صنعت یا سازمان نمی توان بطور کامل در صنعت و سازمان دیگر استفاده نمود.

-۳ در هر سازمان ابتدا باید تمامی مراحل چرخه تولید محصول و خدمات را فازبندی نموده و در هر فاز تلاش کنند را موارد آلاینده و تولید کننده ضایعات را بیابند سپس برای موارد آلاینده جایگزین مناسب را انتخاب نمایند.

-۴ استفاده سازمان ها از تئوری خاکستری و تحلیل رابطه ایی خاکستری برای یافتن ارتباط میان اجزاء مراحل زنجیره تأمین. این تئوری همبستگی میان اجزای یک سیستم و سری های مرجع را مورد کنکاش قرار می دهد. این تئوری برای حل مسائل مبهم و مسائلی که داده های گسسته و اطلاعات ناقص دارد بکار گرفته می شود و با استفاده از اطلاعات نسبتأ کم و با تغییر پذیری بسیار در معیارها، خروجی های رضایت بخش و مطلوبی را تولید می کند.

-۵ تدوین و رعایت استانداردهای لازم در خرید ماشین آلات، تجهیزات و ابزار و در صورت امکان ارتقای سطح فناوری به نحوی که مؤلفه های سبز در آن لحاظ شده باشد. مؤلفه هایی نظیر استفاده از انرژی، حداقل آسیب به افراد، حداقل آلوده سازی محیط زیست و …

-۶  رعایت استاندارهای زیست محیطی نظیر ISO 14000

-۷ آموزش افراد: آموزش افراد در زمینه مسائل زیست محیطی می تواند کمک شایانی به سبز کردن چرخه های مختلف زندگی و کاری نماید.

-۸ بسیاری از افراد و سازمان ها معتقدند فقدان ضوابط و الزامات قانونی در خصوص اعمال ملاحظات زیست محیطی یکی از عوامل بازدارنده جهت سرمایه گذاری در استراتژی های زیست محیطی محسوب می شود. لذا

صنایع می باید ملزم به استفاده از سیستم های کنترل آلودگی هوا در محیط کار و خارج آن باشند.

می باید بر رعایت ضوابط و قوانین محیط زیستی نظارت شود.

-۹ برگذاری سمینارهایی جهت افزایش آگاهی تأمین کنندگان از مسائل محیطی و موارد سازگار با محیط زیست و خطرناک برای محیط زیست

-۱۰ ملزم کردن تولید کنندگان به استفاده از برچسب های مخصوص برای نشان دادن میزان سازگاری محصول با محیط زیست و نیز برچسب مخصوص به منظور نشان دادن قابل بازیافت بودن محصول و نظارت سازمان مربوطه بر انجام این کار.

-۱۱ تعدادی از محققان معتقدند افراد در درجه اول هزینه آن محصول و خدمات را در نظر می گیرند و پس از آن کیفیت محصول و خدمات و در آخرین مرحله افراد به سازگاری آن با محیط زیست توجه می کنند. لذا سازمان ها می باید در راستای دستیابی به زنجیره تأمین سبز سه فاکتور ارزش مادی، کیفیت و سازگاری با محیط زیست را در کنار هم مورد بازبینی قرار دهند.

-۱۲ ارزیابی سازمان ها و کسب و کارها با معیارهای زنجیره تأمین سبز و توسعه پایدار، جهت واگذاری تسهیلات ویژه به سازمانهای سبز.