سال انتشار: ۱۳۷۸

محل انتشار: سومین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

محمدحسین آدابی – دانشگاه شهید بهشتی – دانشکده علوم – گروه زمین شناسی

چکیده:

ترکیب ایزوتوپی آبهای جوی به مقدار قابل ملاحظه ای به اثرات متقابل سنگ – آب (rock – water interaction) ، میزان جذب CO2 حاصله از مواد آلی (organically derived CO2) و ترکیب ایزوتوپ کربن ۱۳ موجود در اتمسفر بستگی دارد. تغییر در مقدار گاز کربنیک محلول در خاکها، تغییرات زیاد در ایزتوپ و کربن ۱۳، به دلیل اثرات متفاوت سنگ – آب، و تغییرات یکنواخت و ناچیز اکسیژن ۱۸ در آبهای جوی منجر به پیدایش محدوده ایزوتوپی به شکل J برگشته (inverted J- trend) شده است. مقدار ایزوتوپ کربن ۱۳ در نتیجه واکنش با مواد آلی تجزیه شده درخاکها به مقدار قابل ملاحظه ای سبک و یا به عبارتی منفی می شود. هرچه واکنش آبهای جوی و یا تاثیرات متقابل سن – آب با کربناتهای دریایی افزایش یابد مقدار ایزوتوپ کربن ۱۳ از منفی به مثبت تغییر حالت دارد و در نهایت به ایزوتوپ کربن ۱۳ موجود در کربناتهای دریایی نزدیک تر می شود.
در کربناتهای دوران سوم مناطق نیوزلند و تاسمانیا (استرالیا)، تغییرات ایزوتوپ کربن ۱۳ بین حدود ۱ تا -۱۰/۰۰PDB در تغییر است. کاهش ایزوتوپ کربن در این کربناتها عمدتا به میزان ایزوتوپ کربن ۱۳ موجود در گاز کربنیک (CO2) اتمسفر نسبت داده شده است، هرچند تاثیر متقابل سنگ – آب بااین کربناتها و میزان مواد آلی تجزیه شده موجب تغییراتی در ایزوتوپ کربن ۱۳ این کربناتها شده است.