سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: نهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

حمید رضا ابراهیمیان – مرکر تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان اصفهان
مصالح الدین رضایی – مرکر تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان اصفهان
ذبیح اله رنجی – مرکر تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان اصفهان
محمدرضا جهاد اکبر – مرکر تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان اصفهان

چکیده:

از سال ١٣٧٩ به مدت ٤ سال تعداد ٨٠ ماده ژنتیکی جدید چغندرقند که تا کنون برای تحمل به شوری ارزیابی نشده اند ، تحت شرایط تنش شوری در گلخانه مورد ارزیابی قرار گرفت . در هر سال تعداد ٢٠ ماده ژنتیکی چغندرقند شامل مولتی ژرم دیپلوئید ، تتراپلوئید ، اوتایپ و منو ژرم های جدید موجود در مؤسسه اصلاح و تهیه بذر چغندرقند در شرایط گلخانه با سه سطح شوری ۱۲، ۱۶ و ۲۴ دسی زیمنس بر متر (dS/m) در یک طرح بلوک های کامل تصادفی با دو تکرار بررسی شد . در ارزیابی در شرایط گلخانه ، تاریخ جوانه زنی ، درصد جوانه زنی و استقرار گیاه پس از ٤ تا ٥ هفته بررسی و در نهایت تحمل پذیری آن ها نسبت به شوری تعیین شد . . در پایان چهار سال ژنوتیپ ها بر اساس شاخص تحمل به تنش محیطی STI (StressTolerance Index) که از حاصل ضرب عمل کرد در شرایط بدون شوری با عمل کرد در شرایط شور نسبت به مربع عمل کرد در شرایط بدون تنش محاسبه شده بود در چهار گروه متحمل ، نیمه متحمل ، نیمه حساس و حساس گروه بندی شدند . نتایج نشان داد که ژنوتیپ ها ی OTYPE7112, 9671-P. II, 9597-P. 1 و OTYPE 231 از نظر درصد جوانه زنی در گروه ژنوتیپ های متحمل قرار دارند.