سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دومین همایش سراسری طب اورژانس

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

علی اکبر بیگی – استادیار جراحی عمومی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
سیدابراهیم نوریان – استادیار جراحی عمومی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
حسین ظاهری – دستیار تخصصی جراحی عمومی ،دانشگاه علوم پزشکی اصفهان

چکیده:

در ساعت ۵:۳۰ صبح روز ۵ شنبه دی ماه ۱۳۸۲ ( ۲۶ دسامبر ۲۰۰۳) زلزه ای هولناک قدرت ۷/۵ در مقیاس ریشتر در جنوب کرمان ، در شهرستان بم روی داد که حدود ۸۰ هزار کشته و زخمی بر جای گذاشت.
بیمارستان الزهرا(س) شهر اصفهان بعنوان یکی از مراکز ارجاع مصدومان این حادثه پذیرای حدود ۲۵۵ بیمار بود که از این تعداد ۲۰ نفر به علت صدمات نسج نرم در اندام های تحتانی و فوقانی تحت عمل فاشیوتومی اندام قرار گرفتند . این بیماران از نظر وضعیت عمومی و شرایط بالینی ، وضعیت مدیکال بررسی شدند . هدف از انجام این مطالعه بررسی عوارض و سرانجام اندام در بیماران فاشیوتومی شده ی باشد.
روش و اجرا:
از ۲۵۵بیمار زلزله زده ای که به بیمارستان الزهرا (س) ارجاع داده شده است. در ۲۰ بیمار مبتلا به Crush injury در ۲۶ اندام فاشیوتومی انجام شد و این بیماران در طیمدت ۲۴ ماه تحت پیگیری مناسب قرار گرفتند.
در این بیماران اندامها در دراز مدت از نظر عملکرد حسی و حرکتی و دامنه حرکات مفاصلی بررسی شدند.
نتایج:
کلیه بیماران مورد مطالعه بعد از ۲۴ ماه از حائثه قادر به راه رفتن در اندام گرفتار در حد قابل قبول بودند. در اندام وجود داشت که بااستفاده از Ankle Splintبیماران به راحتی قادر به راه رفتن بودند.
در ۷ بیمار (۱۱ اندام) حس اندام ها بصورت هیپوستزی یاهیپرستزی بازگشت کامل داشته است و بقیه بیماران حسی اندام در حد قابل قبول و نسبی برگشت داشت و تنها در یک بیمار که تحت دبریدمان رادیکال قرار گرفته بود تنها حس عصب صافن وجود داشت و حس کف پا بازگشت نکرده بود.
دامنه حرکات مفاصل اندام در سه مورد با محدودیت همراه بود که بعد از عمل جراحی اصلاحی در وضعیت قابل قبول قرار گرفت.
بحث و نتیجه گیری:
انجام فاشیتومی در اندامهای دچار Crush syndrome نه تنها عوارض خطرناکی برای بیمار ندارد بلکه در نگهداری عضو و حتی ایجاد عملکرد اندام در حد قابل قبول کمک کننده می باشد ، لیکن این بیماران نیاز به توجه و پیگیری و حمایت بعد از عمل و عمل جراحی ترمیمی و اصلاحی اندام و استفاده از ارتوزهای مناسب جهت بهبود عملکرد عضو دارند.در نهایت با توجه به فرهنگ کشور ما که از نظر بهداشت روانی فرد جامعه ، قطع عضو باعث عواقب جبران ناپذیری می شود لذا نجات اندام را باید به عنوان یک اقدام مهمم درمانی – حمایتی برای بیماران Crush injury در نظر داشت.