سال انتشار: ۱۳۸۲

محل انتشار: هشتمین کنگره ملی مهندسی شیمی ایران

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

فلور بهروزشاد – دانشکده مهندسی شیمی – دانشگاه علم و صنعت ایران
محمدتقی صادقی – دانشکده مهندسی شیمی – دانشگاه علم و صنعت ایران
شاهرخ شاه حسینی – دانشکده مهندسی شیمی – دانشگاه علم و صنعت ایران

چکیده:

بدون شک ارزش جزء جزء نفت خام با توجه به تامین انرژی و تامین خورا ک صنایع پائین دستی مثل پتروشیمی هر روز بیشتر می شود لذا سعی بر این است که از برشهای سنگینی که معمولا در پالایشگاهها به عنوان ته مانده ٢ تولید و به عنوان سوخت سنگین ٣ و کم ارزش مصرف می شود نیز استفاده بهتری به عمل آید ، مقدار میانگین تولید این برشهای سنگین در داخل کشور بیش از %٣٠ نفت خام مصرفی پالایشگاههاست که رقم کاملا قابل توجهی است در حالیکه فرآیند خاصی بر روی این برشها انجام نمی پذیرد ؛ این مساله سبب از دست دادن مقدار زیادی از ثروت ملی می گردد که در این راستا ،یکی از روشهای حل این مشکل ارتقای کیفیت این برشهاست . جهت ارتقای کیفیت این برشها نیز فرآیندهای متعددی وجود دارد که در این بین در دو شاخه عمده : روشهای افزودن هیدروژن و روشهای حذف کربن مورد بررسی واقع شده اند، به طور کلی خصوصیات مشترک روشهای مختلف افزودن هیدروژن عبارتست از : کاتالیستی بودن فرآیندها ، دما ی متوسط عملیاتی ) )٣٥٠-٤٥٠ o C ، فشارهای بالای عملیاتی ، بازدهی بالای مایع به دلیل افزودن هیدروژن ،کیفیت بالای محصولات ، پیچیده بودن فرآیند ، هزینه سرمایه گذاری وعملیاتی بالا ومهمتر از همه سرویس تسهیلات گرانقیمت اعم از تامین هیدروژن و بخار است؛ درحالیکه خصوصی ات روشهای مختلف حذف کربن عبارتست از : دماهای بالای عملیاتی ) )٤٥٠-٥٥٠o C ، فشارهای پائین عملیاتی، عدم حضور هیدروژن وتبعات ناشی از آن ،بازدهی پائین مایع به دلیل حذف کربن ،سرمایه گذاری و هزینه عملیاتی پائین و سادگی آنهاست