سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: سومین کنفرانس بین المللی مدیریت جامع بحران در حوادث غیرمترقبه

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

علیرضا فلاحی – مدیر گروه آموزشی و پژوهشی معماری و بازسازی دانشگاه شهید بهشتی
ندیمه صحفی – دانشجوی کارشناسی ارشد بازسازی پس از سانحه، دانشکده معماری و شهرسازی د

چکیده:

امروزه برنامه ریزی بعنوان یک تکنیک همه‌گیر و با کاربرد گسترده در کلیه فعالیتهای علمی، تخصصی و حتی روزمره در تمامی ابعاد گوناگون زندگی انسان، نمود یافته است. عدم توجه به مقوله برنامه ریزی سبب می شود که طرح ها و اقدامات موردنظر با مشکل روبرو شده و در زمان مناسب و با صرف هزینه های واقعی صورت نگیرند و سبب پدید آمدن مشکلات ثانویه ایشود که گاهاً از مشکل اصلی بزرگتر می باشند. برنامه ریزی برای بازسازی باید در دوره های کوتاه مدت، میان مدت و بلند مدت و بصورت هدفمند، سیستماتیک و پویا طراحی شده و بطور منظم در طول روند ساماندهی و بازسازی پس از سانحه پیگیری گردد. همچنین باید از منابع در جهت پیشبرد اهداف و سیاستهای توسعه ای استفاده نماید. علیرغم نقشی که برنامه ریزی در هماهنگی و موفقیت طرح های بازسازی و در نتیجه در اقتصاد کلان کشورها و توسعه آتی آنها دارد، فقدان پژوهش های مدون صورت گرفته در این زمینه کاملاً محسوس می باشد. اگرچه در مواردی با مهم شمردن این مسئله، طرح های نسبتاً مناسبی برای بازسازی، تدوین و اجرا شده اند لکن وجود مدارکی که نشان دهنده شناخت کامل و عمومیت کاربرد موضوع در ادبیات بازسازی جهان باشند، بسیار نادرند.
در ۲۹ آگوست ۲۰۰۵ طوفان کاترینا خسارات و تلفات وسیعی را به نواحی خلیج Louisiana و بویژه شهر نیواورلئان وارد کرد. علیرغم فعالیتهای پیشگیری و کاهش خطر بسیاری که از طرف FEMA و سایر آژانس های مرتبط با سوانح در ایالات متحده صورت گرفته بود، این سانحه، ضایعات جبران ناپذیری را در اقتصاد این کشور و روند توسعه در نیواورلئان از خود بر جای گذاشت. و همچنین با وجود تلاشهای بسیار، این سانحه همچنان بعنوان معضلی در ایالات متحده به شمار میرود. با توجه به جوان بودن تخصص بازسازی و اهمیت مقولات مورد بحث در این زمینه با بهره گیری از روش کتابخانه ای و اینترنت، در این مقاله اطلاعات موجود در ارتباط با روند بازسازی شهر نیواورلئان مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرد.
بازسازی شهر نیواورلئان یکی از معدود بازسازی هایی است که بصورت همه جانبه به آن پرداخته شده است. توجه به مسائلی مانند فقر، تبعیض نژادی و تفاوت های طبقاتی و … پیش از سانحه و مسائلی چون برنامه ریزی کوتاه مدت و بلند مدت برای بازسازی مسکن، ارائه مسکن قابل تهیه برای ساکنین کم درآمد، نوسازی زیرساختها و شریانهای حیاتی و… پس از سانحه، نشان دهنده جامعیت برنامه ریزی بازسازی برای این شهر می باشد. یکی از مهمترین مسائلی که برای ارتقاء کیفیت زندگی در این شهر به آن توجه شده و برنامه ریزی ها و طراحی های بسیاری نیز برای آن صورت گرفته، برنامه ریزی همسایگی های شهری است. در این مقاله به طور خلاصه به مقوله برنامه ریزی برای بازسازی همسایگی ها نیز پرداخته شده است. نکته قابل ذکر در این مقاله این است که صرفاً به برنامه ریزی های انجام گرفته پرداخته شده و از نحوه اجرای طرح ها و برنامه ها و ارزیابی عملکرد اقدامات انجام گرفته، سخنی به میان نیامده است.