سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: کنگره ملی علوم انسانی

تعداد صفحات: ۲۹

نویسنده(ها):

رضوان مهرابی – کارشناس ارشد علوم اجتماعی

چکیده:

جامعه پذیری روندی است که فرد را برای زندگی گروهی آماده می کند و نقش اساسی در شکل گیری رفتار فر د دارد . جامعه پذیری فر ایندمستمر یادگیری است که به موجب آن افراد ضمن آشنا شدن ب ا نظام از طریق کسب اطلاعات و تجربیات به وظایف حقوق و نقش های خویش حضوصا وظایف سیاسی در جامعه پی می برد .در این فرآیند ارز ش ها، ایستا رها، نهادها، اعتقادات و آداب ورسوم از جمله از نسل به نسل دیگر انتقال مییابد و امکان دارد در جریان این انتقال تغییرات و یا نیز صورت تعدیل هایی نیز صورت پذیرد. عوامل و کارگزاران جامعه پذیری را می توان حدود عامل دانست و در یک تقسیم بندی به طور کلی می توان آنها رابه عوامل اولیه و ثانویه تقسیم کرد: عوامل و کارگزاران اولیه: نهاد خانواده گروه همسالان (همسن) عوامل و کارگزاران ثانویه: مدرسه و نهادها آموزشی وسایل ارتباط جمعی و.. در این مقاله عامل مدرسه و نهادهای آموزشی که مه م ترین عامل ثانویه در جامعه پذیری دانش آموزان است ، کند و کاو ش ده است و با روش تحقیق کتابخانه ای به تبیین مفاهیم نظری و از روش های پیمایش و طرح پرسشنامه و مصاحبه به بررسی فرآیند جامعه پذیری همچنین درک رابطه بین متغیرها مورد نظر با احتساب درجه δ φ=۱ د رصد اطمینان۹۹/۹۹۵ مورد مداقه قرار گرفته است. در این مقاله طی جمع بندی مقایس ه های بیان شده که کتب درسی بیشترین نقش را در لزوم پرداختن به مشارکت و در واقع جامعه پذیری را به دانش آموزان در استان لرستان داشته وسپس به ترتیب عوامل دیگر یعنی امور تربیتی، انجمن اسلامی، مدیران و دبیران بر این مهم اثر گذار هستند. فرایند کامل جامعه پذیری دان ش آموزان به دست معلم علوم اجتماعی، یکی از عوامل م ؤثر در توسعه اجتماعی جامعه محسوب م ی شود. در این فرایند، جامعه پذیری، فراگردی است از کنش متقابل اجتماعی که فراگیران از طریق آن، شیوه زندگی جامعه اش را ملکه ذهن خود می سازد و شخصیتی کسب م ی کند . دانش آموزان از طریق جامعه پذیری یاد م ی گیرند که با اعضای دیگر جامع ه شان همکاری و ضمن پیروی از هنجارهای اجتماعی، نقش ه هایشان را بر حسب قواعد جامعه ایفا کنند . عوامل م ؤثر در جامعه پذیری دانش آموزان، خانواده، مدرسه، نهادهای مذهبی، گرو ه های هم سال و رسا نه های همگانی است که امروزه با توجه به صنعتی شدن جوامع، خانواده به عنوان اصلی ترین عامل جامعه پذیریکارکردهای خود ر از دست داده و به جای آن نقش اصلی به مدرسه واگذار شده است.مدرسه یک م ؤسسه اجتماعی است که دانش آموزان خود را از پیوندهای عاطفی برقرار شده در حین جامعه پذیری اولیه در خانواده جدا می کنند ، در مدرسه دانش آموزان صلاحیت ر سمی و توانایی فنی کسب می کنند . علاوه بر این، نوعی احساس مسئولیت برای ایفای نق ش ها برای انگیزه کسب می کنند که آنها را قادر می سازد تا توقعات دیگران را در مورد ایفای نقش برآورده نمایند .در روند جامعه پذیری دانش آموزان، معلم علوم اجتماعی همواره اصلی ترین نقش را ایفا می کند.