مقاله فراواني انواع زخم هاي شيرداني در گاوميش هاي اهواز: بررسي كشتارگاهي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۹ در مجله تحقيقات دامپزشكي (دانشگاه تهران) از صفحه ۳۵۱ تا ۳۵۶ منتشر شده است.
نام: فراواني انواع زخم هاي شيرداني در گاوميش هاي اهواز: بررسي كشتارگاهي
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله گاوميش
مقاله زخم شيردان
مقاله اهواز
مقاله کشتارگاه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: قدردان مشهدي عليرضا
جناب آقای / سرکار خانم: اسماعيل زاده صالح
جناب آقای / سرکار خانم: گندمي ماريه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زخم شيردان يك اختلال گوارشي در همه نشخواركنندگان اهلي بوده و بسته به نوع آن با نشانه هاي باليني متفاوتي همراه مي گردد. هدف از مطالعه حاضر تعيين وجود يا عدم وجود زخم هاي شيرداني در گاوميش مي باشد. براي انجام اين كار شيردان ۲۰۰ راس گاوميش كشتار شده در كشتارگاه اهواز مورد بررسي قرار گرفته است. در هر مورد، پس از ارزيابي ظاهري ضايعات شيردان جهت حصول اطمينان، بررسي هيستوپاتولوژيك نيز بر روي برخي از آنها انجام مي گرفت. در اين بررسي ۱۲۷ گاوميش (۶۳٫۵ درصد) داراي زخم شيردان بودند. تمام زخم ها (به جز ۲ مورد) از نوع ۱ تشخيص داده شدند.كه به انواع ۱a، ۱b،۱c  و  1dطبقه بندي گرديد. هشتاد و شش مورد (۴۳ درصد) از شيردان ها، داراي حداقل نواقص مخاطي بوده كه به عنوان زخم نوع ۱a شناخته شدند. ضايعات عميق تر (۱b) در ۶۲ شيردان (۳۱ درصد) مشاهده گرديد. در ۱۹ مورد (۹٫۵ درصد) زخم نوع ۱c و در ۱۸ مورد (۹ درصد) زخم نوع ۱d تشخيص داده شد. در تعداد قابل توجهي از شيردان ها انواع مختلف زخم مشاهده گرديد. زخم هاي نوع ۱a و ۱b عمدتا در پيلور و زخم ۱d عمدتا در بدنه شيردان يافت شدند. فراواني زخم ۱c در پيلور و بدنه يكسان بود. هيچ گونه تفاوت آماري معني داري بين دو جنس و دو گروه سني از نظر فراواني زخم شيردان مشاهده نگرديد.