مقاله فراواني بيماري هاي خود ايمني در مبتلايان به ويتيليگو در مقايسه با جمعيت نرمال که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در خرداد و تير ۱۳۸۹ در مجله پزشکي دانشگاه علوم پزشكي تبريز از صفحه ۱۵ تا ۱۸ منتشر شده است.
نام: فراواني بيماري هاي خود ايمني در مبتلايان به ويتيليگو در مقايسه با جمعيت نرمال
این مقاله دارای ۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله خودايمني
مقاله ويتيليگو
مقاله هيپوتيروييدي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بابايي نژادبصيري شهلا
جناب آقای / سرکار خانم: هريزچي قديم حميده
جناب آقای / سرکار خانم: ناظمان ليلا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و اهداف: ويتيليگو شايعترين بيماري اکتسابي اختلال پيگمانتاسيون است که به شکل پچهاي دپيگمانته در پوست و ندرتا مخاطات و مو تظاهر مي‌يابد. با توجه به شيوع بالاي آن (۱/۰ تا ۲ %) در نژادهاي گوناگون اين بيماران اغلب توسط پزشکان ويزيت مي‌شوند. در اتيولوژي آن عوامل مختلفي مطرح شده اند: ژنتيک، راديکالهاي آزاد، خود ايمني، کمبود فاکتور رشد ملانوسيتي و تخريب ملاتونين. از جمله مطرح ترين فرضيات تيوري اتوايمون است. در صورت اثبات همراهي بيماريهاي اتوايمون با ويتيليگو در برخي مقالات گزارش شده است. هدف اين مطالعه بررسي فراواني بيماري هاي اتوايمون بخصوص تيروييد در بيماري ويتيليگو و احتمال تشديد يا شروع اين بيماري پوستي در افراد مبتلا به بيماريهاي اتوايمون مي باشد.
روش بررسي: در طي اين مطالعه ۸۶ بيمار مبتلا به ويتيليگو از نظر سن و محل شروع بيماري، سابقه خانوادگي، جنسيت، نوع درمانهاي انجام شده و جواب به درمان بررسي شدند. کليه بيماران از نظر وجود بيماريهاي اتوايمون تيروييد و برخي بيماريهاي اتوايمون ديگر (انمي پرنيشيوز، ديابت، لوپوس و اديسون) معاينه گرديده و آزمايشات کلينيکي شامل TSH, T3, T4, Hg,Na, K درخواست شد. نتايج بدست آمده با ۸۶ فرد گروه شاهد که از نظر سن و جنس و نژاد با گروه مورد مطابق بودند مقايسه گرديد.
يافته ها: ميانگين سن شروع بيماري ۷/۱۱±۸۶/۲۱ سال بود، ۶۱ درصد از بيماران زن و ۳۹درصد مرد بودند. شايعترين محل درگيري دستها (۷/۳۳ درصد) و صورت (۱/۳۲) بود. شايعترين تيپ بيماري ولگاريس (٪۴۰) بود. در ۴/۲۴% موارد سابقه خانوادگي بيماري ويتيليگو وجود داشت. شيوع بيماري تيروييد در بيماران ويتيليگو ۱/۲۱% بود که در گروه شاهد به ۷% مي‌رسيد. اين تفاوت از نظر آماري معني دار بود (۰۰۸/۰=P).
نتيجه گيري: شايعترين بيماري خود ايمني به همراه ويتيليگو، هيپوتيروييدي (باليني و تحت باليني) بود. تفاوتهاي بين شيوع ساير اختلالات در گروههاي کنترل و شاهد معني دار نبود. سابقه خانوادگي اثري در سن شروع و الگوي ويتيليگو نداشت. پاسخ به درمان در بيماران داراي سابقه خانوادگي، ۲۰ درصد و در بيماران اسپوراديک ۳۷ درصد بود که اين تفاوت معني‌دار مي‌باشد. (۰۱/۰ = P). بنابراين، سابقه خانوادگي يک عامل پيش آگهي در پاسخ به درمان مي‌تواند باشد.