مقاله فراواني ژن هاي بتالاکتامازي وسيع الطيف گروه TEM و (AmpC (DHA, MOX به روش PCR در ايزوله هاي باليني اشريشياکلي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در شهريور ۱۳۸۹ در مجله دانشكده پزشكي از صفحه ۳۱۵ تا ۳۲۰ منتشر شده است.
نام: فراواني ژن هاي بتالاکتامازي وسيع الطيف گروه TEM و (AmpC (DHA, MOX به روش PCR در ايزوله هاي باليني اشريشياکلي
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اشريشياکلي
مقاله بتالاکتامازهاي وسيع الطيف
مقاله TEM ،AmpC
مقاله بتالاکتاماز

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سلطان دلال محمدمهدي
جناب آقای / سرکار خانم: ملاآقاميرزايي هدروشا
جناب آقای / سرکار خانم: فلاح مهرآبادي جليل
جناب آقای / سرکار خانم: رستگارلاري عبدالعزيز
جناب آقای / سرکار خانم: صباغي آيلار
جناب آقای / سرکار خانم: اشراقيان محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: فردصانعي عاطفه
جناب آقای / سرکار خانم: بختياري روناك
جناب آقای / سرکار خانم: حنفي ابدر مجتبي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: آنزيم هاي بتالاکتامازي، مهم ترين عامل مقاومت به آنتي بيوتيک هاي خانواده بتالاکتام در ميان باکتري هاي گرم منفي مي باشند. امروزه شاهد افزايش روز افزون عفونت هاي ناشي از آن ها در جهان هستيم که اين امر به عنوان يک موضوع مهم مورد توجه محققين در آمده است. آنزيم هاي بتالاکتامازهاي TEM به علت شيوع بالا و AmpC به دليل ايجاد اختلال در تست هاي فنوتيپي از اهميت زيادي برخوردارند. از آنجا که ژن هاي خانواده بتالاکتامازي داراي زيرگروه هاي فراواني بوده بر اين اساس به کارگيري روش هاي مولکولي به ويژه استفاده از پرايمرهاي يونيورسال به منظور شناسايي کامل اين زيرگروه ها ضروري است، هدف از اين تحقيق شناسايي و بررسي شيوع ژن هاي بتالاکتامازي TEM و (AmpC (DHA, MOX در ايزوله هاي باليني Escherichia coli با استفاده از پرايمرهاي يونيورسال مي باشد.
روش بررسي: تعداد ۵۰۰ نمونه باليني از بيمارستان هاي شهر تهران جمع آوري گرديد که با استفاده از تست هاي بيوشيميايي، تعداد ۲۰۰ ايزوله E.coli غربال شد و از طريق تست هاي فنوتيپي Disk diffusion method و Combined disk، از لحاظ توليد آنزيم هاي بتالاکتامازي مورد ارزيابي قرار گرفتند. سويه هاي فنوتيپ مثبت، جهت جستجوي ژن هاي مذکور توسط پروسه PCR بررسي شدند.
يافته ها: از ۲۰۰ ايزوله مورد بررسي (%۶۴)، ۱۲۸ سويه از طريق تست هاي فنوتيپي براي PCR ژن هاي TEM وAmpC  انتخاب شد، (%۵۷٫۸)۷۴  و (%۳٫۹)۵  ايزوله به ترتيب حاوي ژن هاي TEM و DHA بود و ژن MOX در هيچ ايزوله اي شناسايي نشد.
نتيجه گيري: با توجه به نتايج حاصله، به کارگيري روش هاي مولکولي در کنار روش هاي فنوتيپي جهت تشخيص کامل اين نوع مقاومت ها امري ضروري بوده و به علت شيوع بالاي اين مقاومت، بهتر است که نسبت به استفاده از پروتکل هاي درماني رايج در کشور اقدامات مناسب تري به عمل آيد.