سال انتشار: ۱۳۷۸

محل انتشار: پنجمین کنگره تغذیه ایران

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

سیدجمال الدین باستانی – رئیس اسبق انستیتو تحقیقات تغذیه و صنایع غذایی کشور

چکیده:

ای که با نامت جهان آغاز شددفتر ما هم به نامت باز شد
و من نعمره تنکسه فی الحق افلا تعقلون – قران کریم
و ما هر کس را عمر دراز دادیم ، به پیری ز خلقش بکاستیم، آیا در این کار تعلق نمی کنیدکه اگر عمر به دست طبیعت بود پس ازکمال به نقصان بازنمی گشت.
از اوائل قرن بیستم کشورهای صنعتی شاهد افزایش غیر منتظره در جمعیت سالخوردگان خود بوده اند و این افزایش درمقایسه با دهه های قرن قبل قابل ملاحظه بوده است. برای مثال در سال ۱۹۰۰ امید به زندگی متوسط درآمریکا ۴۷ سال بوده است. قرنها ۴% جمعیت بیشتر از ۶۵ ساله بوده اند در حالیکه در سنوات اخیر در همان کشور امید زندگی برای مردان ۸۰ سال و برای زنان ۸۲/۵ برآورد شده است. و به جای ۴% قبلی ۱۶% آمریکاییها در سنین بالای ۶۵ به ادامه زندگی مشغولند. این افزایش حدود ۳۳ سال در امید بهزندگی نتیجه یک جهش بیولوژیک نیست بلکه توسعه اجتماعی اقتصادی جوامع بشری،پیشرفت علم پزشکی و اقدامات بهداشتی و تغذیه بهتر، سبب تغییرات اساسی درکلیه جنبه های زندگی از جمله افزایش متوسط طول عمر گردیده است.