سال انتشار: ۱۳۷۹

محل انتشار: دومین همایش ملی فرسایش و رسوب

تعداد صفحات: ۲

نویسنده(ها):

محمدرضا غریب رضا – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری کشور
فریدون وفائی – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری کشور

چکیده:

اراضی ساحلی بعنوان یکی از ارزشمندترین منابع طبیعی کشور در بخش پائین دست حوزه های آبخیز ساحلی واقع شده اند. کرانه های این اراضی مناسبترین بستر بازیافت بخشی از ۲/۵ تا ۳ میلیارد تن رسوباتی هستند که از حوزه های آبخیز به محیطهای رسوبی ساحلی انتقال پیدا می کنند. این مقاله به راهکارهائی اشاره خواهد کرد که، از یک سو نگاهی به پیشگیری و کنترل فرسایش اراضی ساحلی داشته و از دیگر سو متوجه بازیافت و توزیع بهینه رسبواتی است که به عنوان سرمایه های ملی در حال هدر رفتن و وارد نمودن خسارت به تاسیسات ساحلی هستند. مهمترین روشهای حفظ و احیاء اراضی ساحلی مشتمل بر شیوه های بیولوژیکی ، سازه ای و تزریق و جابجایی یا تغذیه مصنوعی رسوب است.