سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین همایش منطقه ای بهره برداری از منابع آب حوضه های کارون و زاینده رود (فرصتها و چالشها)

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

مهدی نادری –

چکیده:

زمانی که دشتها فاقد آب برای آبیاری هستند تنها یک محدودیت دارند و آن محدودیت آب آبیاری است ولی فراهم نمودن آب بدون مدیریت و هدایت آب زهکشها بدون دوراندیشی عدم قابلیت اراضی برای کشاورزی را به دلیل مسائلی چون شوری و قلیائیت و یا زهکشی به دنبال خواهد داشت. اگر بتوان به کمک اطلاعات سنجش از دور که در دوره‌های زمانی کوتاه مدت برداشت میشوند عملکرد سیستمهای آبیاری و زهکشی را پایش کرد امکان اصلاح و رفع عیوب سیستمها فراهم میگردد. یک نمونه مطالعاتی وضعیت منطقه رودشت در دشت اصفهان در قسمت پایینی حوضه آبخیز زاینده‌رود میباشد که منعکس کننده وضعیت بسیاری از دشتهای کشور است.مسائل مبتلابه این دشت با افزایش آب آبیاری در پی احداث سد زاینده‌رود شروع میشود. اطلاعات ماهواره‌ایLandsat TMو Landsat MSS مربوط به سالهای ۱۹۷۶ قبل از افزایش آب زاینده‌رود و ۱۹۹۰ پس از افزایش آب مورد استفاده قرار گرفتند، اصلاحات لازم انجام گردید و با کار صحرائی، بررسی گزارشها و نقشه‌های تهیه شده از منطقه اطلاعات ماهواره‌ای طبقه‌بندی شدند. نتایج نشان میدهد که طی ۱۴ سال با دو برابر شدن آب اختصاص یافته زاینده‌رود به آن دشت، اراضی با خطر شوری شدید ۵ درصد کاهش یافتند در صورتی که ۱۶ درصد از اراضی بدون مسئله شوری کم و ۲۰ درصد به اراضی با شوری متوسط افزوده گردیده است. به عبارتی مجموعا ۳۶ درصد اراضی تنزل یافته‌ اند و اراضی با محدودیت زهکشی از ۱۰ درصد( ۶/۲۹۱ هکتار) در سال ۱۹۷۶ به ۷/۲۲ درصد (۹۳/۶۶۱ هکتار) در سال ۱۹۹۰ افزایش یافته‌ است. با دو برابر شدن میزان آب آبیاری تنها حدود ۶ درصد یا ۱۲۰۰ هکتار به اراضی کشاورزی منطقه اضافه شده است در‌حالی که روند تنزل اراضی سالانه ۲/۲۳۱ هکتار میباشد.