سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: چهارمین همایش ملی دانشجویی مهندسی نفت

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

عبدالکریم کیم – عضو هیئت علمی دانشگاه صنعت نفت

چکیده:

قراردادهای نفتی ایران قبل و بعد از انقلاب تفاوت محتوایی زیادی با هم دارند. تنها قرارداد نفتی قابل ذکر بین سالهای ۱۳۲۹-۱۲۸۰- امتیاز اعطائی مظفرالدین شاه به ویلیام ناکس دارسی در سال ۱۲۸۰ بود. سهم ایران از آن فقط شانزده درصد بود. در سال ۱۳۱۲ قرارداد جدید جایگزین قرارداد ۱۲۸۰ گردید و براساس آن حق الامتیاز ایران کمی بیشتر ردید. قرارداد مزبور از طرف کارشناسان مورد شدید قرار گرفت و در ۲۹ اسفند ماه ۱۳۲۹ نمایندگان مجلس آنرا مستمسکی جهت ملی ک ردن صنعت نفت قراردادند. در سال ۱۳۳۲ قرارداد جدیدی به مدت ۴۰ سال بین دولت ایران و کنسرسیومی متشکل از پنج شرکت نفتی منعقد شد. در سال ۱۳۳۶ تصویت (قانون نفت) قدم مهمی در جهت استقرار حاکمیت کشور بر منابع نفتی بود. در مرداد ۱۳۵۲ قرارداد جدیدی به مدت بیست سال با کنسرسیوم قبلی به امضاء رسید. بعد از انقلاب عمدتاً روش بیع متقابل در قراردادهای نفتی باب شد. اصول حاکم بر آن مشتمل بر حفظ حاکمیت ملی بر منابع نفت و هماهنگی کامل آن با قوانی کشور است عمده قراردادهای بیع متقابل شامل: میدان گازی پارس جنوبی، میدان های نفتی درود، بلال، سیری A و B، حوزه های خزر، سروش و نوروز می باشد که در حال اجرا است.