– نشانه ی پرسش (؟): پرسش نما است و بیشتر در موارد زیر به کار میرود:

الف. در پایان جمله ها و عبارت های پرسشی مستقیم

ب. در پایان جمله یا عبارتی که جانشین جمله ی پرسشی مستقیم شده است

ج. برای نشان دادن تردید و ابهام درون پرانتز آورده می شود. باید توجه شود در پایان جمله های پرسشی غیرمستقیم، نشانه ی پرسش به کار نمیرود و نقطه می گذارند.

– نشانه ی تعجب (!): تنها نشانه ی تعجب و شگفتی نیست و بیشتر در پایان جمله هایی می آید که یکی از حالت های خاص و شدید نفسانی و عاطفی است؛ مانند تعجب، تاکید، تحقیر، تنفر، ترحم، استهزا، شک و تردید، امر و نهی، تهدید، حسرت، دعا، نفرین، ارزو، درد، تنبیه، تاسف و ندا و خطاب.

– گیومه (<>): در بیشتر موارد برای نشان دادن آغاز و پایان درج سخن کسی غیر از نویسنده در میان گیومه نوشته میشود؛ یا برای مشخص تر کردن و برجسته نشان دادن واژه یا اصطلاحی خاص به کار می رود و موارد مهم استفاده از آن به شرح زیر است:

الف. وقتی که عین گفته یا نوشته ی کسی را در میان نوشته ی خود ذکر می کنیم

ب. برای مشخص تر کردن و برجسته نشان دادن واژه یا اصطلاحی خاصی یا عنوان مقاله، روزنامه یا بخش های یک کتاب به کار میرود باید توجه شود که دربارهی آنچه که در میان گیومه آمده، باید قواعد نشانهگذاری رعایت شود و تنها نقطه ی پایان جمله ی پایانی پس از نشانهی گیومه آورده می شود. – پرانتز (): پرانتز را دو هلال و دو کمان نامیده اند و بیشتر در موارد زیر به کار میرود:

الف. آوردن معادل یک کلمه یا اصطلاح یا توضیح و تبیین بیشتر و اطلاعات تکمیلی یا بیان سال های تولد و وفات در درون متن.

ب. برای نوشتن منبع یا ماخذ در پایان مثال ها، شواهد و نوشته ها.

– قلاب یا کروشه [ ]:

الف. درج مطلبی که بخشی از اصلی متن نباشد؛ یعنی افزایش کلمه یا عبارتی به متن اصلی،

ب. در ترجمه یا تصحیح متون، نوشته های افزوده شده توسط مترجم یا تصحیح کنده در میان قلاب جای می گیرد.

ج. در نمایش نامه ها، دستورهای اجرایی درون قلاب نوشته می شود.