و بسیاری از فرضیات دیگر. اگر دقت کنید تعداد فرضیات بسیار زیاد می تواند باشد. اگر مشاهدات و اطلاعات جمع آوری شده دقیق تر و بیشتر باشد میتوان فرضیه های دقیقی تری درست کرد؛ به عبارت دیگر فرموله کردن فرضیه و جمع آوری اطلاعات و پردازش آنها در کنارهم پیش می روند. مطمئنا نوع فرضیه ها، چگونگی جمع آوری اطلاعات و پردازش آنها را مشخص و معین می کند. باید دقت شود که فرضیه ها خوب شکل بگیرند و از نظر علمی معنی دار بوده و با دانش موجود مرتبط، سازگار و هماهنگ باشند و بعلاوه فرضیه ها باید با شیوه های علمی و عملی واقعی قابل ازمایشی و اثبات باشند. مرحله سوم در یک روش علمی تجربه و آزمایش است. پژوهشگر بعد از مشاهده، جمع آوری سوابق و اطلاعات و پردازشی درست آنها، فرضیه یا فرضیاتی را انتخاب و تلاش می کند، مجموعه ابزارها، مواد و تجهیزات مورد نیاز در جهت اثبات فرضیه قدم بردارد. مطمئنا انجام یک آزمایش خوب روی یک فرضیه تجهیزات، زمان و دقت کافی میطلبد که پژوهشگر با توجه به اهمیت موضوع تحقیق و نقش آن تعادلی بین پارامترهای مختلف را باید فراهم کند. محقق برای آزمایش و روش های تجربی مورد نیاز می تواند از بررسی آزمایشگاهی، شبیهسازی و پیادهسازی های کامپیوتری یا فیزیکی و غیره استفاده نماید؛ که این کار مستلزم شناخت مجموعه سختافزارها و نرمافزارهای موجود در زمینه ی موردنظر را میطلبد. در آخرین مرحله از روش علمی، محقق باید از نتایج بدست آمده از انجام آزمایشها، نتایجی کلی در جهت تایید یارد فرضیه موردنظر استنتاج نماید. این امکان وجود دارد که محقق با تفسیر اطلاعات فرضیه را رد نماید و دوباره با مشاهدات جدید، فرضیه دیگری را طراحی نماید و این روند باید آنقدر تکرار شود تا نهایتا پژوهشگر جواب مسئله تحقیقی خود را بگیرد. به عبارت دیگر در این مرحله استقراء و استنتاج پژوهشگر باید بتواند یک عمومیتی به نظریه و فرضیه مورد نظر خود بدهد. به عنوان مثال، مثال قبلی که با چندین فرضیه مطرح گردید در نظر بگیرید، یک برنامه روی کامپیوتر اول سریع تر از کامپیوتر دوم اجرا می شود. فرض کنید دانشجوی موردنظر با بررسیهای مختلف متوجه شده که فرضیه چهارم، ظرفیت حافظه ی نهان کامپیوتر اول بیشتر از کامپیوتر دوم است، در اینجا صادق است، آیا این باعث، اینچنین رفتاری شده که کامپیوتر اول سریع تر از کامپیوتر دوم، برنامه مورد نظر را اجرا کند. آیا این را می تواند به تمام برنامه های کامپیوتری گسترش و تعمیم دهد و بگوید اگر یک کامپیوتر دارای حافظه ی نهان بیشتر از کامپیوتر دیگر باشد، سرعت اجرای برنامه ها در آن سریع تر است. میدانیم که این جمله درست نیست چرا که صرفا با افزایش ظرفیت حافظه نهان نمیتوان سرعت اجرای برنامه ها را بالا برد. لذا پژوهشگر باید در تعمیم و گسترش نظریه خود دقت و ظرافت کافی داشته باشد و تلاش نماید زوایای مختلف مسئله موردنظر را ببیند.