د.برای ذکر شماره منابع استفاده شده در متن بکار برده می شود.

– خط فاصله یا خط تیره (-):

الف. پیش و پس از جمله ی معترضه، عبارت های توضیحی، بدل و عطف بیان

ب. به جای حرف اضافه ی «تا» و «به» بین تاریخ ها، اعداد و کلمات

ج. در پایان سطر، وقتی که بخشی از کلمه به اغاز سطر بعد برده می شود.

د. پس از شماره ی ردیف رقمی یا حرفی. مانند: ۱-، ۲- و الف – ب – در این مورد، از نقطه و هلال هم استفاده میشود.

ه. در مکالمه ی میان اشخاصی نمایشنامه یا داستان، در آغاز جمله و سر سطر

– ستاره (*):

الف. برای ارجاع دادن به زیرنویسی، وقتی که از اعداد در داخلی متن به منظورهای دیگر استفاده شده باشد.

ب. در آغاز سطر پیش از واژه هایی چون نکته، یادآوری، توضیح و غیره برای جلب توجه خواننده

ج. برای ایجاد فاصله میان دو مصراع شعر (در این مورد از / هم استفاده میشود).

ممیز(/):

– الف. برای جداسازی روز، ماه و سال در تاریخ ها و یا جداسازی سالهای هجری شمسی و قمری و میلادی

ب. برای نشان دادن سوره ها و آیه های قرآن کریم؛ از سمت راست ابتدا شماره ی سوره و سپس آیه میاید.

– جهت نما یا فلش (<>):

الف. برای نشان دادن ترتیب یا استحصال تدریجی یا نتیجه دادن امری

ب. به معنی «رجوع شود به» یا «نگاه کنید به» در ادامه یک سری نکات آیین نگارش و طرز درست نوشتن برخی از کلمات نوشته شده است.

12

3

دو یا چند گونه ی نگارشی: در حال حاضر نیز میتوان دو یا چند گونه نگارشی فارسی و غیرفارسی را در حد سوادآموزی و به دلیل رواج نسبی آن در بین عوام صحیح دانست، مشروط به این که دستکم در متن واحد، یک دستی و یکنواختی و شکل صورت ظاهر کلمات حفظ شود مانند موارد زیر

4

فرهنگ درست نویسی : اجزای واژه هایی که هر جزء آنها دارای معنای مستقلی باشد، اغلب جدا از هم نوشته میشود مانند:

5

6