مقاله قلمرو مناطق بياباني استان مرکزي از جنبه پوشش گياهي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۹ در تحقيقات مرتع و بيابان ايران از صفحه ۱۴۹ تا ۱۶۵ منتشر شده است.
نام: قلمرو مناطق بياباني استان مرکزي از جنبه پوشش گياهي
این مقاله دارای ۱۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله قلمرو
مقاله بيابان
مقاله GIS
مقاله استان مرکزي
مقاله پوشش گياهي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: گندم كارقالهري اكبر
جناب آقای / سرکار خانم: خسروشاهي محمد
جناب آقای / سرکار خانم: گودرزي غلامرضا
جناب آقای / سرکار خانم: زاهدي پور حجت اله
جناب آقای / سرکار خانم: عزيزآبادي اسماعيل

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بيابان مکاني است که در آن مشکلات محيطي، زندگي انسان را با مشکل روبرو مي سازد. در بوجود آمدن شرايط بياباني عوامل مختلف اقليمي، زمين شناسي، پوشش گياهي، خاک شناسي، هيدرولوژي و ژئومورفولوژي نقش خاص خود را ايفا نموده و بر يکديگر نيز تاثيرگذار مي باشند. براي شناسايي مناطق بياباني و محدوده آنها، نياز به بررسي دقيق عوامل فوق الذکر در هر منطقه و تاثير متقابل آنها بر يکديگر مي باشد. به طوري که در اين تحقيق به بررسي محدوده بيابان هاي استان با توجه به عامل پوشش گياهي پرداخته شده است. با تعيين محدوده بيابان ها و جمع آوري اطلاعات کامل در آن مناطق مي توان جهت جلوگيري از گسترش بيابان ها و استفاده بهينه از پتانسيل هاي موجود در آن، برنامه ريزي مناسب و دقيق ارايه و اجرا نمود. براي اين کار محدوده تيپ هاي گياهي غالب تعيين و نقشه آن به صورت رقومي در محيط نرم افزار Ilwis تهيه شد. سپس تيپ هاي گياهي غالب به گروه هاي مختلف تقسيم شد و با استفاده از اطلاعات موجود و با توجه به ويژگي هاي عمومي هريک از گروه ها و تيپ ها و گونه هاي گياهي و مناطق رويشي محدوده اراضي بيابان تفکيک گرديد و بر اين اساس نقشه مناطق بياباني استان از جنبه پوشش گياهي تهيه شد. بنابراين کل عرصه تيپ هاي گياهي بياباني استان ۲۷۶۰۷۴ هکتار مي باشد و در محدوده مورد مطالعه ۲۱ تيپ گياهي شاخص مناطق بياباني مورد شناسايي قرار گرفته که ضمن مشخص کردن هر تيپ گياهي نسبت به ارزيابي و تعيين و ظرفيت مراتع نيز اقدام گرديد؛ در نتيجه وسيعترين تيپ گياهي بياباني تيپHultemia persicaScariola orientalis با ۷۷۸۳۳٫۸ هکتار مي باشد که در محدوده شهرستان هاي ساوه، اراک، دليجان و خمين پراکنده است و کوچکترين تيپ گياهي Nitraria مي باشد که با ۲۹۹٫۵ هکتار وسعت در حاشيه کفه نمکي کوير ميقان واقع شده است.