سال انتشار: ۱۳۸۳

محل انتشار: همایش ملی قنات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

رضا بهراملو – کارشناس ارشد تاسیسات آبیاری
علی قدمی فیروز آبادی – کارشناس ارشد عمران آب
سید معین الدین رضوانی – کارشناس ارشد آبیاری و زهکشی

چکیده:

قنات یک ثروت ملی و باستانی ایران بوده و قدمت ان و سیستم های آبیاری وابسته به آن به ۸۰۰ سال قبل از میلاد مسیح حدود (۲۸۰۰ سال قبل) بر می گردد. این سازه از ارزنده ترین اختراعات نیاکان ما جهت استخراج آب ، وسایل و امکانات موجود زمان بوده است. بر اساس گزارشات در سال ۱۹۷۱ حدود ۲۰۰۰۰ رشته قنات در کشور جهت تامین یک سوم آب مورد نیاز آبیاری مورد استفاده قرار می گرفته است ولی به مرور زمان بر اثر حوادث مختلف، پیشرفت تکنولوژی ،مهاجرت و عدم بازسازی این سازه مورد بی مهری قرار گرفته و روز به روز تعداد آن رو به کاهش می باشد. در این مقاله سازه های قنات و چاه های عمیق جهت استحصال آب از منابع آب زیرزمینی مورد مقایسه قرار گرفته است. بر اساس بررسی های انجام شده می توان نتیجه گیری کرد که قنات در شرایط کنونی که اکثر نقاط کشور دچار بحران آب و افت شدید سطح دستیابی می باشند مناسب ترین سازه بوده و بجای کف شکنی و برداشت های بیش از حد مجاز توسط چاه های عمیق بهتر است به بازسازی و مرمت قنوات پراخته شود تا ضمن حفظ بیلان آبی مناطق از منابع آب زیرزمینی نیز استفاده بهینه به عمل آید.