سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی قنات

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

مهری صفاری – عضو هیئت علمی دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید باهنر کرمان

چکیده:

میزان بارنگی متوسط کرمان معمولا ۱۸۰-۱۷۰ میلیمتر در سال تجاوز نمی کند، در بعضی سالها بارندگی از ۱۰۰ میلیمتر و گاهی از ۷۰-۸۰ میلیمتر هم کمتر بوده است. مردم سخت کوش کرمان، بااحداث قنوات، فرسنگها دل زمین را شکافته اند و آب را از ژرفای زمین بیرون کشیده و فقر کویر را با همت و پشتکار خود غنا بخشیده اند. گمان نرود که حفر قنات در این استان آسان صورت گرفته، کندن یک قنات طویل چندین کیلومتری بعرض ۵۰ سانتیمتر و ارتفاع ۸۰ سانتیمتر تنها به کمک یک بیلچه یا کلنگ و یک چراغ پیه سوز و بدون استفاده از قطب نما صورت می گرفته است. حفر قناتها دردل صخره و دشت، با دستان توانای آن بزرگ مردان، جریان آب و در حقیقت جریان زندگی را به حرکت در می آورد. این قنوات قرنهای متمادی در دوره های خشکسالی و ترسالی بهترین حافغظ تعادل بیلان طبعی منابع آب زیر زمین بوده اند، اما با ورود تکنولوژی حف رچاه کم کم رو به خشکی رفتند. محو قنات تنها از بین رفتن ی شیوه استحصال آب و یا نوعی بهره برداری از منابع آب نیست، بلکه محو یک فرهنگ است. در این مقاله با بررسی قناتهای مهم استان کرمان، نویسنده امیدوار است به جای سوگنامهبر پایان تمدن کاریزی این استان برای نجات قناتهای باقیمانده از خر نابودی و برای احیاء قناتهای متروکه، چاره ای اندیشیده شود تا از یک طرف فرهنگ دیرینه قنات پاسداریاز طرفی با استفاده از این سیستم خودکار به رونق دوبارهآبادیهای متروک و بخشهای انرژی و منابع آب کشور کمک گردد.