تذکر ( ۱) – سه کلمه « که – چه – نه» را اگر قبل از است بیایند بدل به کی – چی – نی میکنیم و پس از آنها «ست » میافزاییم تا به صورت «کیست، چیست و نیست » در آیند .

تذکر (۲) – اگر بعد از کلمه   «تو» کلمه   « است » بیاید . به دو صورت نوشته می شود یکی « تو است » و دیگری « انست » و این بستگی به موقعیت و تلفظ دارد .یعنی در آنجا که بروز نکست تلفظ می شود « تو است » و آنجا که بروزن چیست می شود «تست » نوشته می شود .

تذکر ( ۳ ) – اگر کلمه   « است » بعد از کلمه   منتهی به الف بیاید بهتر آن است که همزه   است را ننویسیم . مثل داناست . و همچنین است اگر بعد از کلمه   منتهی به و او همدود بیاید مثل : نیکوست . این قاعده در مورد شعر ممکن است بهم بخورد و آن وقتی است که همزه   « است » بخاطر وزن شعر در جریان کلام مفتوح خوانده شود .

اه و ای و ایم و اید و اند با حذف الف به ما قبل خود میپیوندند (مگر وقتی که کلمه   قبل از آنها به هاء غیر ملفوظ ختم شده باشد ) مانند : من بی غمم تو شادمانی ، ما بر شما غالبیم ، شما حق را طالبید، آنها مرا همدمند . اما اگر کلمه   ماقبل آنها به هاء غیر ملفوظ ختم شده باشد ، همزه   آنها باقی می ماند مانند : افتاده ام ، بیگانه ای ، در خانه ایم ، دیوانه اید ، فرزانه اند .

در سه کلمه   « که وچه و نه » می توانیم هاء غير ملفوظ را تبدیل یاء کنیم “ سپس ام ” ای ” ایم باید ، اند را بدون همزه   اول آنها به آخر این سه کلمه اضافه کنیم :

کیم ، چیم ، نیم، کیی، چیی ، نیی

اما بهتر آنست که در این حالت بجای ام ، ای ، ایم … استم، استی ، استیم ، اساتید ، استند استعمال کنیم مثل : کیستم ، کیستی ، کیستیم کیستید ، ··· . یستند

تذکر ( ۱ ) – اگر کلمه منتهی به حرف پیوند ناپذیر باشد اگر آن حرف دال یا ذال یا راء یا زاء یا ژی یا و اولین باشد همزه از اول ام، ای، ایم، اید، اند حذف می شود مانند : آزادند تومرا ملاذی . ما را برادرید به دانش . . سرافرازم . از اهالی این دژ م . ما حق را پیرویم و اگر آن حرف «الف» باشد همزه   این پنج کلمه را تبدیل به «با» می کنیم مانند : دانایم ، توانایی ( توانائی )، شکیباییم ( شکیبائیم) زیبایید ( زیبائید ) نوا نایبند .

تذکر (۲) – اگر کلمه منتهی به و او ممدود باشد ، همزه را تبدیل به یاء می کنیم مانند : نیکوییم ، نیکویی ( نیکوئی ) نیکوبیم ( نیکوئیم ) نیکویید . نیکوئید ) نیکویند

تذکر ( ۳ ) – اگرواوبيان ضمه باشد در « ام » و « اند » باید همزه را به صورت الف نوشت اما در بقیه آنها می توان همزه را به « یا » بدل کرد . و در « ای » بهتر است که همزه تبدیل به « یا » شود مانند : طرفدار توام، دث و سست همان تو ہی ط. باتوئی K) ، دوست “تو ایم « .بالتوبیم » ، دوست من شما دو ابد « با دو بید » . آنها بار تواند

۲ – افعال ربطی استم ، استی ، استیم ، استید ، استند اگر در آخر کلمهای بیایند همزه   آنها حذف می شود مانند: اهل دلستم. بیناستی. در جستجوستیم. تذکر – اگر کلمهای که قبل از استم، استی . . . . می آید منتهی به هاء غیر ملفوظ ( بجز که و چه و نه ) یا واو بیان ضمه باشد ، همزه   استم استی را بحال خود باقی می گذاریم مانند : در خانه استند . بار هردو استی .

اما درکه وچه ونه ، مانند « است » عمل می کنیم . مانند : کیستم، چیستی. نیستید .