بعضی وقت ها این  واضح می باشد ولی نه همیشه. دانشجو باید مخاطبین خود را به خوبی بشناسد و از شایستگیهای آنها مطلع باشد. به عبارتی دانشجو باید از قبل تحلیلی درستی از مخاطبین داشته باشد. دانشجو باید در مورد نوع شنوندگانی قرار است در سمینار وی حضور یابند فکر کند و اطلاعاتی را که لازم است آنها بدانند به اطلاعات زمینه کاری خود اضافه نماید و برای آنها حدس بزند. سطح علمی شنوندگان، عامل تعیینکننده نحوهٔ توضیح وی در مورد روش های آزمایش و ویژگیهای روش ها می باشد. دانشجو باید شنوندگان خود را به عنوان استاد در نظر گیرد. تعداد زیادی از شنوندگان اطلاعات زیادی راجع به موضوع سمینار ندارند و با این روش برای کسی هم که اطلاعات کافی دارد، تا زمانی که وی به نحوی توضیح میدهد و با روش پرجاذبه ای مطلب را بیان می کند می تواند خسته کننده نباشد.

دانشجو باید مطالب را مناسب با سن شنوندگان انتخاب کند. ارائه و انتخاب موضوعاتی برای سمینار که مناسب سن شنوندگان نباشد باعث می شود خیلی سریع شنوندگان از دست روند. موضوعات انتخاب شده برای سمینار باید برای شنوندگان کارایی داشته باشد و دانشجو قادر یاشد به موازات ارائه، شنوندگان را همراه با روند برنامه جلو برد. زبان دانشجو آنگاه مناسب است که مبین احساسی و سرشت وی باشد و به موضوع سمینار ارتباط داشته باشد. دانشجو نباید درباره مطالب سنگین به طور عادی و در مورد مطالب پیش پا افتاده به طور سنگین و جدی صحبت کند. دانشجو باید کوشش کند بداند تعداد شنوندگان چند نفرند؟

دانشجو باید بداند آیا قرار است یک گروه کوچک و خودمانی متشکل از چهار همکار به سمینار وی گوش کنند یا وی قرار است در یک گردهمایی بزرگ مشکل از ۴۰۰ رقیب همکار به ایراد سمینار بپردازد. چه کسانی هستند؟ آیا آنها دانشگاهی هستند؟ تجار؟ افراد حرفه ای؟ افراد سیاسی؟ متخصصی (کارشناسی) یا غیر متخصصصی ؟ اغلب شنوندگان را باید بر اساس طبقات مختلف مورد خطاب قرار داد، دانشجو باید از قبل بداند چقدر شنوندگان پیش از این در مورد موضوع میدانند و چه انتظاری از وی دارند؟ بعضی از شنوندگان در مورد تخصصی دانشجو اطلاعات کافی دارند، در حالی که بعضی از آنها فقط از موضوع سمینار اطلاعات کلی دارند.