مقاله كارآزمايي باليني دو سوكور براي بررسي تاثير «آنژي پارس» خوراكي در زخم پاي ديابتي مزمن که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در اسفند ۱۳۸۸ در مجله غدد درون ريز و متابوليسم ايران از صفحه ۶۴۷ تا ۶۵۵ منتشر شده است.
نام: كارآزمايي باليني دو سوكور براي بررسي تاثير «آنژي پارس» خوراكي در زخم پاي ديابتي مزمن
این مقاله دارای ۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آنژي پارس
مقاله زخم پاي ديابتي
مقاله داروي گياهي
مقاله رتينوپاتي
مقاله نفروپاتي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بهرامي امير
جناب آقای / سرکار خانم: علي عسگرزاده اكبر
جناب آقای / سرکار خانم: سرابچيان محمدعلي
جناب آقای / سرکار خانم: مبصري مجيد
جناب آقای / سرکار خانم: حشمت رامين
جناب آقای / سرکار خانم: قوجازاده مرتضي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: ديابت شايع ترين بيماري متابوليك است و زخم هاي پاي ديابتي از مشكلات مهم در بيماران ديابتي مي باشند. «آنژي پارس» به عنوان يك داروي گياهي جديد، براي تسريع بهبودي اين زخم ها پيشنهاد شده است. مطالعه حاضر با هدف بررسي تاثير شكل خوراكي اين دارو در كنار ساير درمان هاي استاندارد در روند بهبود زخم هاي پاي ديابتي انجام شد.
مواد و روش ها: چهل بيمار ديابتي داراي زخم پاي بيش از ۴ هفته به طور تصادفي به دو گروه مورد (درمان شده) و شاهد تقسيم شدند. ۲۰ نفر در گروه اول كپسول آنژي پارس ۱۰۰ ميلي گرم هر ۱۲ ساعت دريافت كردند و ۲۰ نفر در گروه دوم با كپسول دارونما، تا زمان بهبودي كامل يا حداكثر ۶ هفته، پيگيري شدند. درمان هاي رايج ديابت به صورت يكسان براي هر دو گروه انجام شد و بيماران به مدت ۱۲ هفته پيگيري شدند. روند ترميم با اندازه گيري مساحت زخم و عوارض دارويي با شرح حال و معاينه باليني و سنجش متغيرهاي آزمايشگاهي در هفته هاي مختلف درمان مورد ارزيابي قرار گرفت.
يافته ها: روند كاهش مساحت زخم در هر دو گروه معني دار بود (p<0.0005). متوسط ميزان بهبودي در دو گروه دريافت كننده «آنژي پارس» و دارو نما به ترتيب ۹۵٫۸% و ۷۹٫۲% بود و اگرچه تغييرات درصد مساحت زخم در تمام طول درمان در گروه دريافت كننده آنژي پارس بيشتر از گروه دارونما بود، فقط در هفته چهارم تفاوت بين دو گروه معني دار بود (۸۴٫۲% كاهش مساحت زخم در هفته چهارم در گروه درمان شده، در مقابل ۵۶%، در گروه شاهد p=0.013) و در كل، تفاوت مشاهده شده بين دو گروه از نظر آماري معني دار نبود (p=0.25). در نهايت طي ۱۲ هفته، بهبودي كامل در ۹۰% بيماران گروه دريافت كننده آنژي پارس و ۷۰% بيماران در گروه دارونما، حاصل شد. مدت زمان لازم براي بهبودي كامل هم در دو گروه تفاوت معني دار نداشت.
نتيجه گيري: درمان هاي استاندارد رايج، اساس درمان زخم هاي پاي ديابتي هستند و آنژي پارس اگرچه سبب تسريع روند بهبود در مرحله اي از درمان، به ويژه در هفته هاي دوم تا چهارم مي شود ولي در نتيجه نهايي درمان تاثير قابل توجهي ندارد. مطالعه هاي بيشتر با در نظر گرفتن جنبه هاي خاص درمان، براي ارزيابي كارايي اين داروي جديد لازم است.