مقاله كنترل بيولوژيكي مرگ گياه چه رايزوكتونيايي چغندرقند با استفاده از جدايه هاي بومي استرپتومايسس در شرايط گلخانه و مزرعه که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۸۸ در مجله چغندرقند از صفحه ۱۷۷ تا ۱۹۱ منتشر شده است.
نام: كنترل بيولوژيكي مرگ گياه چه رايزوكتونيايي چغندرقند با استفاده از جدايه هاي بومي استرپتومايسس در شرايط گلخانه و مزرعه
این مقاله دارای ۱۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله كنترل بيولوژيكي
مقاله مرگ گياه چه
مقاله رايزوكتونيا سولاني
مقاله استرپتومايسس
مقاله چغندرقند

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: صادقي اكرم
جناب آقای / سرکار خانم: حسان عليرضا
جناب آقای / سرکار خانم: عسكري حسين
جناب آقای / سرکار خانم: نادري قمي داوود
جناب آقای / سرکار خانم: فارسي مريم
جناب آقای / سرکار خانم: كريمي ابراهيم
جناب آقای / سرکار خانم: مجيدي هروان اسلام
جناب آقای / سرکار خانم: اميدواري مهتاب
جناب آقای / سرکار خانم: عباس زاده دهجي پيمان

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
كنترل بيولوژيكي مرگ گياه چه چغندرقند با عامل Rhizoctonia solani AG-4 با استفاده از دو جدايه بومي Streptomyces به نام هاي S2 و C در گلخانه و مزرعه ارزيابي شد. هر دو جدايه در آزمايش كشت متقابل از رشد ميسليومي R. solani AG-4 جلوگيري کردند. هم چنين تركيبات فرار جدايه هاي C و S2 به ترتيب به ميزان ۷۲ و ۷۴ درصد از رشد ميسليومي قارچ بيمارگر ممانعت كردند. تيمار خاك با هر يك از دو جدايه، باكتري مرگ گياه چه رايزوكتونيايي را در خاك استريل تلقيح شده با قارچ بيماري زا به خوبي كنترل کرد. جدايه C با ۷۶ درصد افزايش گياه چه سالم، عملكرد بهتري نسبت به جدايه S2 داشت. جهت مطالعه سازوکار آنتاگونيستي جدايه ها، فعاليت كيتينازي و توليد سيدروفور مورد بررسي قرار گرفت. نتايج نشان داد هر دو جدايه روي محيط حاوي كيتين كلوئيدي فعاليت كيتينازي داشتند و قادر به بيوسنتز سيدروفور بودند. يك مطالعه مزرعه اي سه ساله طي سال هاي ۱۳۸۶-۱۳۸۴ جهت ارزيابي قابليت دو جدايه S2 و C در كنترل مرگ گياه چه رايزوكتونيايي چغندرقند انجام شد. تيمار جدايه هاي باكتري در مقايسه با شاهد، مرگ گياه چه را به طور معني دار در سطح پنج درصد در مزرعه با آلودگي طبيعي (سال ۱۳۸۴) و مزرعه با آلودگي مصنوعي (سال هاي ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶) كاهش داد. بين دو جدايه از نظر كنترل بيماري اختلاف معني داري مشاهده نشد. استفاده از جدايه هاي باکتري به طور معني داري در سطح پنج درصد شدت پوسيدگي ريشه چغندرقند را كاهش داد. در سال هاي ۱۳۸۵ و ۱۳۸۶ جدايه هاي باكتري توانستند درصد ريشه هاي سالم و بدون علائم پوسيدگي را ۸۰ تا ۹۵ درصد افزايش دهند.