مقاله مباني عيش و خوشدلي در غزليات حافظ شيرازي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۸ در پژوهشهاي ادبي از صفحه ۹ تا ۳۴ منتشر شده است.
نام: مباني عيش و خوشدلي در غزليات حافظ شيرازي
این مقاله دارای ۲۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله شعر حافظ
مقاله خوشدلي در عرفان
مقاله غزليات حافظ
مقاله شعر کلاسيک

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: باقري خليلي علي اكبر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
شادي يکي از ويژگيهاي هويت ايراني است و در ايران بعد از اسلام تا عصر حافظ در اشعار فردوسي، منوچهري، خيام، مولانا و حافظ بيشترين نمود را دارد. عيش و خوشدلي در غزليات حافظ به دو نوع ابژکتيو يا بيروني يا آفاقي و سوبژکتيو يا دروني يا انفسي تقسيم مي‌شود. خوشدلي بيروني بر عواملي مانند باغ و بهار، طرف جويبار و مي خوشگوار و … بويژه بر سه عنصر مي، مطرب و معشوق زميني يا نمادين استوار، و نتيجه آن، احساس آرامش ناپديدار دروني است. خوشدلي دروني، محصول عواملي چون پيوند با امر قدسي و تبديل شدن حالت شادي به مقام است و براحساس حضور معشوق حقيقي در دل، اشراق و روشني ضمير تکيه دارد و موجب آرامش پايدار دروني مي شود. مباني عيشها و خوشدليهاي حافظ را مي‌توان به پنج دسته تقسيم کرد: ۱٫ روانشناختي ۲٫ فلسفي ۳٫ ديني ۴٫ سياسي – اجتماعي ۵٫ عرفاني. اين مقاله به بررسي و تحليل هر يک از اين مباني پرداخته است.