مقاله مجلس شوراي اسلامي و روابط خارجي: ( نفوذپذيري – تصميم پذيري) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۸۷ در پژوهشنامه علوم سياسي از صفحه ۶۹ تا ۹۵ منتشر شده است.
نام: مجلس شوراي اسلامي و روابط خارجي: ( نفوذپذيري – تصميم پذيري)
این مقاله دارای ۲۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مجلس شوراي اسلامي
مقاله روابط خارجي
مقاله تصميم سازي
مقاله تصميم گيري
مقاله تصميم پذيري
مقاله قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: خليلي محسن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
قوه مقننه در قانون اساسي ايران بر سه رکن استوار شده است: مجلس، شوراي نگهبان و مجمع تشخيص مصلحت نظام. مجلس شوراي اسلامي دو کارويژه بنيادين دارد: قانون گذاري و نظارت بر ساختار قدرت. هنگامي که از چيستي و چگونگي ايفاي نقش مجلس در روابط خارجي ايران سخن به ميان مي آيد، از يک سو، بايد ميان دو مقوله سياست خارجي و روابط خارجي قائل به تفکيک شد؛ از ديگر سو، مي توان سويه هاي سه گانه تصميم را به تصميم سازي، تصميم گيري و تصميم پذيري تفکيک نمود. به طور کلي به نظر مي رسد جمهوري اسلامي ايران در محيط  بين المللي، از يک سو صاحب روابط خارجي و نه سياست خارجي است و از سوي ديگر، بيشتر به پذيرش تصميم سازي ها و تصميم گيري هاي ديگران مي پردازد و خود کمتر قادر به پردازش حالت فعالانه و تهاجمي در عرصه مناسبات خارجي است.همين ويژگي عمومي در نظام حقوق اساسي ايران نيز سبب ساز پيدايش نقش هاي منفعلانه، غيرتهاجمي، پذيرنده، بي کارکرد و نابرابر براي مجلس در عرصه روابط خارجي شده است. مجلس شوراي اسلامي به دليل ماهيت پيچيده روابط خارجي که با مولفه هاي امنيتي گره خورده است، نتوانسته از نقش عامه گرايانه خود عدول کند و با تاثيرگذاري خاص گرايانه، نقش موثري در عرصه تصميم گيري در وابط خارجي کسب کند. مجلس شوراي اسلامي در اساس نقش نفوذپذير و تصميم پذير يافته و به توجيه، تاييد، تصويب، تاخيرو تسريع تصميم ديگر نهادها مي پردازد.