سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: چهارمین همایش زمین شناسی مهندسی و محیط زیست ایران

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

حمیدرضا پیروان – استادیار، پژوهشکده حفاظت خاک و آبخیزداری
محسن رزاقی ابیانه – کارشناس ارشد مدیریت محیط زیست
ضیاءالدین شعاعی – دانشیار پژوهشکده حفاظت خاک و آبخیزداری

چکیده:

رامسر، بر اساس مطالعات گسترده انجام شده در داخل و خارج از کشور آلوده ترین مکان شناخته شده جهانی از نظر گاز رادن است. در خصوص پرتوزانی محیطی منطقه تالش محله رامسر در موثر سالیانه فرد تا ۱۳۲mSv/yearگزارش شده است. این در حالی است که بطور میانگین پرتوگیری سالانه در جهان ۲/۴mSv/year است که بسته به ارتفاع و طبیعت خاک منطقه از ۱ mSv/year تا ۱۰mSv/year در تغییر است. بر اساس بررسی های انجام شده به نظر می رسد که اولا رادیواکتیویته منطقه به خاطر آبهای معدنی است و ثانیا به سبب رخنمون نهشته های تراورتنی است که در مظهر چشمه ها، حاوی مقادیر بالایی از توریم و اورانیم است. اورانیم می تواند از منشاء سنگ های آذرین درونی باشد که در سطح رخنمون نیافته است. چنانچه آستانه سرطانزایی گاز رادن و مصونیت طبیعی در مقابل اشعه در نظر گرفته نشود می بایست نواحی با سطوح تابش بالا از جمله منطقه رامسر خالی از سکنه گردد و یا لااقل عملیات بهسازی اجرا گردد. اکثر ساکنین محلی از تشعشعات طبیعی گاز رادن ناآگاه هستند و یا حداقل از آثار و پیامدهای زیست محیطی آم بی خبر هستند. گرچه شناخت دقیق پیامدهای زیانبار رادن طبیعی در منطقه نیازمند پژوهش های هدفمند و طولانی مدت است ولی پیشگیری و لحاظ بعضی از راهکارهای مدیریتی می تواند عواقب پیشنهادهای راهبردی در خصوص کاهش آثار زیانبار گاز رادن بکار بست که در این مقاله بهینه سازی شرایط مسکن و کمقاوم سازی آن در قبال خطرات گاز رادن و استفاده از منابع آب مورد نظر قرار گرفته است.