سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: اولین کنفرانس ملی صنعت، دانشجو و توسعه پایدار

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

گوهر حمیدی – دانشگاه علم و صنعت ایران
محمدرضا مقبلی – دانشگاه علم و صنعت ایران

چکیده:

مدلسازی پلیمرشدن استایرن به روش محلولی با کمک معادلات ممان انجام شده است . در این مدلسازی اثر حلال از طریق واکنش انتقال زنجیر به حلال در معادلات ممان در نظر گرفته شده است . در سیستم های پلیمریزاسیون محلولی با کاهش نسبت حلال به مونومر و بالا رفتن درصد تبدیل واکنش پدیده اثر ژل مشاهده می شود. در پلیمریزاسیون محلولی هدف ارائه مدلها برای توجیه دقیق پلیمر شدن در مجاورت آغازگرآزوبیس ایزوبوتیرو نیتریل می باشد. برای ارزیابی صحت کار انجام شده مقایسه هایی با نتایج مدلسازی با مدل های مارتن هامیلک (MH) 2و ۲ ، آشیلاس -کیپاراسیدس(AK) و چو -کارت-سونگ (CCS) صورت گرفته است. نتایج مدل کنترل کننده نفوذ MH در مقایسه با دو مدل دیگر،تطابق نسبتاً خوبی را در نسبت های وزنی مختلف حلال به مونومر با نتایج تجربی نشان داد. این قابلیت مناسب تر مدلMHرا می توان به شکلمناسب تر ثابت های سرعت واکنش به پارامترهایی از جمله غلظت پلیمر، حجم آزاد مخلوط واکنش و سایر مشخصات اجزا واکنش گر نسبت داد. انحراف بین نتایج مدلسازی مشخصه های مولکولی پلی استایرن با نتایج تجربی را می توان به بکارگیری شکل ساده ثابت های انتقال زنجیر به حلال در مدلسازی نسبت داد.