سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: دومین کنفرانس بین المللی مدیریت جامع بحران در حوادث غیرمترقبه طبیعی

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

غلامرضا نبی بیدهندی – دانشیار گروه مهندسی محیط زیست و سوانح طبیعی – دانشکده محیط زیست دانشگاه
ناصر مهردادی – دانشیار گروه مهندسی محیط زیست و سوانح طبیعی – دانشکده محیط زیست دانشگاه
اکبر باغ وند – استادیار گروه مدیریت در سوانح طبیعی – دانشکده محیط زیست دانشگاه تهران
سعید گیوه چی – کارشناس ارشد مدیریت در سوانح طبیعی و دانشجوی دکترای تخصصی جغرافیا و برن

چکیده:

شرایط اضطراری حد فاصل بین شرایط معمول و شرایط بحرانی می باشد. شکل گیری شرایط اضطراری تابعی از عوامل مختلف بوده که در این میان سوانح طبیعی و از جمله زلزله از نمودهای اصلی این عوامل به حساب می آیند. شرایط اضطراری پیچیده نوعی از حالات اضطرار محسوب می گردد که به صورت بنیادی دارای تفاوت با شرایط اضطراری معمولی می باشد. شرایط اضطراری پیچیده هنگامی به وقوع می پیوندد که حداقل یکی از الگوهای تداخلی بین فاکتورهای شکل دهنده شرایط اضطرار حادث گردد. گرچه الگوهای تداخلی بخشی از فاکتورهای شکل دهنده شرایط اضطراری می باشند اما از اساسی ترین مولفه ها در شکل گیری شرایط اضطراری پیچیده محسوب می گردند. لذا با توجه به تاثیر الگوهای تداخلی، آنالیز حوادث در شرایط اضطراری پیچیده در حالت کلی با شرایط اضطراری دارای تفاوتهای بنیادی می باشد.
شناسایی مولفه های شکل دهنده شرایط اضطراری پیچیده، تفاوت های بنیادین بین شرایط اضطراری و اضطراری پیچیده، مولفه های گذار در شرایط اضطراری پیچیده به شرایط بحرانی و ساز و کار تحلیل شرایط اضطراری پیچیده، ساختار اصلی این مقاله را تشکیل می دهد. لذا در این مطالعه با تعریف سناریوی کاربردی به تبیین عملی مولفه های گذار از شرایط اضطراری به شرایط پیچیده اضطراری پرداخته شده است. نتایج به دست آمده ازمدل پیشنهادی در این مطالعه که مبتنی بر شرایط منطقه ۱۰ شهر تهران تهیه گردیده به نحو مطلوبی قابلیت گسترش کاربرد و عمومیت یابی در کلیه مناطق شهری را دارا می باشد.