مدلهاي مرتبط حمل و نقل _ کاربري زمين

فهم و درک اساسي در حوزه تحليل تقاضاي حمل و نقل مبتني بر اين انديشه است که تقاضا براي سفر مشتق يافته است . به عبارت ديگر با استثنائات اندکي افراد في النفسه براي لذت بردن از حرکت ، سفر نمي کنند بلکه به منظور دستيابي به فرصت هاي موجود در مقاصد سفر است که سفر صورت مي گيرد. اين انديشه باعث تفکر برقراري ارتباط بين کاربري زمين و حمل و نقل و متعاقب آن مدل سازي خصوصيات سيستم حمل و نقل بر اساس توزيع کاربري هاي مسکوني و غير مسکوني در نواحي کلان شهري گرديد[۶] .

در دهه ۱۹۷۰ ميلادي تلاش هايي بدين منظور صورت گرفت که منجر به ايجاد مدل هاي پيوسـته حمل و نقل – کاربري زمين گرديد. اين مدل ها اثـرات هزينـه هـاي حمـل و نقـل را در تـصميم گيـري موقعيت مکاني خانوار يا بنگاه هاي اقتصادي وارد کردند. مثال هايي از اين نوع مدل ها شامل SELNEC  و کار پوتمان مي باشد [۲]. خصوصيت اصلي اين مدلها اين بود که مدل حمل و نقـل شـهري بـصورت  برونزا با متغييرهاي کاربري زمين در ارتباط نيست بلکه بازخوردي از سيستم حمل و نقـل بـه الگـوي کاربري زمين بطور صريح قابل درک است .

شکل ۳ ساختار عمومي مدل مرتبط حمل و نقل _ کاربري زمين را نشان مي دهد. اين مدل در سطح زير مدل کاربري زمين با استفاده از مدلهاي ارتباط متقابل  فضايي و مفهوم قابليت دسترسي مکاني به شبيه سازي رابطه بين محل کـار و محـل سـکونت ، محـل  سکونت و محل فعاليتهاي خدماتي مي پردازد. خروجي مدل کاربري زمين بعنوان ورودي مدل سـنتي حمل و نقل (چهار مرحله اي) مورد استفاده قرار مي گيرد. زمانهاي سفر و هزينه هـاي تعمـيم يافتـه  توسط بارگذاري تقاضاي سفر بر روي شبکه با اعمال محدوديتهاي ظرفيتي محاسبه مي گردند.