مقاله مدل شايستگي مرتع از جنبه زنبورداري با استفاده از GIS (مطالعه موردي: مراتع طالقان مياني) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۰ در سنجش از دور و سامانه اطلاعات جغرافيايي در منابع طبيعي ( كاربرد سنجش از دور و GISدر علوم منابع طبيعي ) از صفحه ۳۱ تا ۴۶ منتشر شده است.
نام: مدل شايستگي مرتع از جنبه زنبورداري با استفاده از GIS (مطالعه موردي: مراتع طالقان مياني)
این مقاله دارای ۱۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مدل شايستگي مرتع
مقاله زنبورداري
مقاله گياهان شهدزا
مقاله گياهان گرده زا
مقاله سيستم هاي اطلاعات جغرافيايي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فدايي شهربانو
جناب آقای / سرکار خانم: ارزاني حسين
جناب آقای / سرکار خانم: آذرنيوند حسين
جناب آقای / سرکار خانم: نهضتي غلامعلي
جناب آقای / سرکار خانم: كابلي سيدحسن
جناب آقای / سرکار خانم: اميري فاضل

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
قابليت استفاده از مرتع جهت کاربري زنبورداري، با درنظر داشتن بهره برداري پايدار از اراضي و ارايه مدل موردي تعيين شايستگي مرتع طالقان مياني از اهداف اين تحقيق بوده است. لذا در تعيين شايستگي مرتع با استفاده از روش پيشنهادي فايو (۱۹۹۱) و سامانه اطلاعات جغرافيايي (GIS) با ملاحظه عوامل موثر بر شايستگي زنبورداري و تلفيق آن ها نقشه هاي نهايي ارايه گرديد. نمونه برداري در تيپ هاي گياهي منطقه به روش تصادفي – سيستماتيک با استقرار ۳ ترانسکت ۲۰۰ متري و ۳۰ پلات يک متر مربعي در راستاي آن مستقر و داده هاي حضور و عدم حضور گياهان شهدزا و گرده زا، درصد پوشش گياهي شهدزا و گرده زا، تراكم و درصد تركيب پوشش گياهي مورد علاقه زنبورعسل برداشت گرديد. در تعيين شايستگي مرتع جهت زنبورداري سه زير مدل پوشش گياهي، عوامل محيطي و منابع آب لحاظ گرديد. در زير مدل پوشش گياهي (طول دوره گلدهي، ترکيب گياهي شهدزا و گرده زا و جذابيت گونه هاي مورد استفاده زنبورعسل)، در زير مدل عوامل محيطي نيز جاده و مسيرهاي دسترسي به تيپ ها، ارتفاع و دما به طور مساوي و خاک (با تاثير غير مستقيم آن بر پوشش گياهي) و در نهايت در زير مدل منابع آب (دسترسي به منابع آبي) از فاکتورهاي موثر و تاثيرگذار به دست آمد. از بين عوامل مورد بررسي کاهش درصد پوشش گياهي شهدزا و گرده زا، وجود گياهان با کلاس هاي پايين جذابيت (III) و (IV) و کوتاهي طول دوره گلدهي، جاده و خاک در بعضي از تيپ ها از مهمترين عوامل محدود کننده شايستگي و پراکنش مناسب منابع آب، دما و ارتفاع در منطقه مهمترين عوامل مطلوب و افزايش دهنده شايستگي مرتع براي زنبورداري در منطقه مورد مطالعه بودند. نتايج حاصل از تعيين شايستگي مراتع طالقان مياني نشان مي دهد كه از مجموع ۳۷۹۷۷٫۲ هكتار اراضي منطقه مورد مطالعه، ۲۳۵ هكتار (۰٫۶۱ درصد) در طبقه شايستگي S1 (بدون محدوديت)، ۷۷۹۸ هكتار (۲۰٫۵۳ درصد) در طبقه شايستگي S2 (با محدوديت اندک)، ۹۹۶۱ هكتار (۲۶٫۲۹ درصد) در طبقه شايستگي S3 (با محدوديت زياد)، ۸۸۶۱ هكتار (۲۳٫۳۳ درصد) در طبقه شايستگي N (غير شايسته) بوده و درکل حدود ۲۱ درصد منطقه، داراي طبقه شايستگي عالي تا خوب از نظر زنبورداري به دست آمد.