سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: هفتمین کنگره بین المللی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

کاوه سوخک لاری – دانشجوی کارشنای ارشد مهندسی عمران – محیط زیست ، دانشگاه صنعتی اصفهان
حمیدرضا صفوی – استادیار دانشکده مهندسی عمران، دانشگاه صنعتی اصفهان

چکیده:

نفوذ آلاینده های مختلف به آبهای زیر زمینی پدیده ای است که غالبا در طی فرآیند صنعتی شدن رخ می دهد. جهت حذف آلاینده ها از آبهای زیر زمینی از روشهای گوناگون احیاء آبخوان ها استفاده میشود. در این تحقیق از بین آلاینده های شناسایی شده در آبخوان اسماعیل آباد، واقع در حوالی پالایشگاه تهران، مجموع هیدروکربن های نفتی، (TPH)، به عنوان شاخص و آلایندههدف مورد بررسی قرار گرفته است. با توجه به مقادیر غلظت اندازه گیری شده، گسترش تقریبی هاله آلودگی در آبخوان مشخص گردیده و به علت سازگاری روش پمپاژ- تصفیه در احیاء آبخوان های آلوده به مشتقات نفتی، اثر استفاده از این روش احیاء با استفاده از چاه های موجود در منطقه مورد ارزیابی اولیه قرار گرفت. در طی این ارزیابی و با به کارگیری الگوی الگوریتم ژنتیک، نرخ پمپاژ از ۸ حلقه در طی یک دوره پنج ساله با به کارگیری قیود کمی و کیفی مورد بهینه سازی قرار گرفت تا ترکیب مناسب از دبی های پمپاژ حاصل گردد. نتایج بهینه سازی نشان میدهد که از نزدیک ترین چاه به کانون آلودگی، دبی روزانه ای معادل ۵۰۰۰ متر مکعب درروز باید پمپاژ شده و با آب آلوده حاصله مورد تصفیه قرار گیرد. به کمک نتایج حاصل از شبیه سازی و بهینه سازی، تخمین اولیه ای از اثر به کارگیری روش پمپاژ- تصفیه در کنترل گسترش TPH در آبخوان حاصل گردیده است.