سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: دومین کنفرانس سراسری آبخیزداری و مدیریت منابع آب و خاک

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

ابراهیم امیری – دانشجوی دکتری آبیاری دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران
فریدون کاوه – دانشیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران
مسعود کاوسی – هیات علمی موسسه تحقیقات برنج کشور
سیدحبیب موسوی جهرمی – استادیار دانشگاه شهید چمران اهواز

چکیده:

آب برای آبیاری شالیزار های گیلان در حال کاهش می باشد راه حل های عمده موجود , عبارتند از : ۱ ) افزایش بهره وری (کارآیی) آب ۲ ) تولید بیشتر برنج با آب کمتر ۳ ) ذخیره آب . با کم شدن عمق آب غ رقاب برای مدیریتهای مختلف خشکی / رطوبتی , آب ورودی نیز کم می شود . دراین مطالعه , راه هایی که به صرفه جویی آب آبیاری کمک می کند تا با راحل های موجود در سطح حوزه مطابقت پیدا کند , بررسی می شود . این بررسیها با استفاده از داده های آزمایشی در موسسه تحقیقاتی برنج ایران واقع در رشت و بر روی یک واریته هاشمی جمع آوری شده است، صورت گرفته است .نتایج در سالهای مختلف نشان داد که در اختلاف معنی داری بین عملکرد در شرایط غرقاب و سایر تیمارها مشاهده نشده . ذخیره آب بطور متوسط ۲۶ % , فقط باعث کاهش ۱۱ % محصول گردید . بهره وری آب ۰/۳-۰/۵ گرم به ازای هر کیلو گرم آب بود. ذخیره سازی آب آبیاری می تواند بهره وری آب را به بیش ۰/۷۵ گرم دانه برای هر کیلو گرم آب , افزایش دهد اما محصول را کاهش می دهد . با استفاده از آب صرفه جویی شده در یکجا برای آبیاری می توان به صورتی دیگر بر مجمو ع تولید برنج افزود . اگر این کار انجام نشود , راهبرد صرفه جویی آب در سطح حوزه . بطور بالقوه ای مجموع تولید برنج به مقدار بالا را تهدید می کند