سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: دومین کنفرانس بین المللی مدیریت جامع بحران در حوادث غیرمترقبه طبیعی

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

علی اردلان – استادیار، مدیر گروه سلامت در بلایا و حوادث غیرمترقبه، انستیتو تحقیقا
کورش هلاکویی نایینی –
عباسعلی کشتکار –
علیمحمد زنگانه –

چکیده:

جمهوری اسلامی ایران ششمین کشور مستعد بلایا در جهان است. از میان جمعیت کشور، حدود یک سوم آن یعنی ۳۴ میلیون نفر، در حدود ۶۰ هزار روستا زندگی میکنند و این در حالیست که سطح اجتماعی-اقتصادی روستاها، ضعف سازه ها و زیر ساختهای اجتماعی-اقتصادی، این مناطق را در برابر بلایا بسیار آسیب پذیر کرده است. طرح جامع امداد و نجات کشور مصوب ۱۳۸۲/۱/۱۷ هیئت محترم وزیران، ساختار مدیریت سوانح و حوادث غیرمترقبه کشور را تا سطح شهرستان پیش بینی نموده است. بر اساس این طرح ستادهای حوادث و سوانح غیرمترقبه در سطوح کشوری، استانی و شهرستانی ایجاد شده و فعالیت میکنند. هرچند فعالیت مربوط به مناطق روستایی توسط ستادهای حوادث شهرستان پیگیری و هدایت میشوند، لیکن مجموعه تجربیات ارزشمند کشور و همچنین تجربیات جهانی موید نیاز به الگویی ساختارمند در سطح روستایی و محلی است. شواهد متعددی از کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه در خصوص تمرکز زدایی مدیریت و لزوم مشارکت جامعه برای تضمین موفقیت برنامه های مدیریت خطر بلایا وجود دارد که در اصطلاح مدیریت خطر مردم-محور خوانده میشود. بر اساس تجربه استان گلستان، مدل ستاد حوادث روستا در راستای تکمیل و توسعه طرح جامع امداد و نجات کشور بر اساس اصول بهره مندی از پتاسیل های محلی، مردم-محوری و ادغام در برنامه های کشوری و استانی پیشنهاد گردید. این مقاله به بحث پیرامون این ستاد و تعامل نظام شبکه بهداشتی-درمانی با جامعه و اجزاء و ساختار وزارت کشور، بسیج و هلال احمر در مدیریت خطر بلایا در روستاها می پردازد.