سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: دومین کنفرانس مدیریت منابع آب

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

مهدی دینی – دانشجوی کارشناسی ارشد عمران آب، دانشکده فنی دانشگاه تهران
سیدمحمدرضا علوی مقدم – استادیار دانشکده مهندسی عمران و محیط زیست، دانشگاه صنعتی امیرکبیر
علی ترابیان – دانشیار دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران

چکیده:

آب از اصلی ترین عوامل محدودیت در دستیابی به توسعه پایدار است بخصوص در مواردی که علاوه بر محدودیت های کمی منابع آبی از نظر کیفی نیز در معرض تهدید جدی قرار داشته باشد. محدودیت های کمی به صورت طبیعی و در اثر افزایش جمعیت بوجود می آید در حالی که محدودیت های کیفی به دلیل استفاده بیش از حد، استفاده ناکارآمد از منابع آب و عدم مدیریت صحیح پساب های تولیدی بوجود می آید. دراین مقاله ضمن پرداختن به محدودیت های کمی منابع آب کشور به بحث و بررسی الودگی منابع آب زیر زمینی کشور در برخی حوزه ها و دشت ها پرداخته شده است و در نهایت نتایج بدست آمده با مقادیر حداکثر مجاز استاندارد آب های آشامیدنی ایران و EPA مقایسه گردید ه است. بطور کلی بر اساس اطلاعاتجمع آوری شده منابع آب زیر زمینی در برخی دشت های مانند دشت تهران، تبریز، زنجان و رفسنجان و دشت های واقع در حوزه های دز و کارون، زاینده رود، آلوده بهانواع آلاینده ها از جمله فلزات سنگین، نیتروژن غیر آلی (نیترات، نیتریت و آمونیاک) بر و مواد آلی است. با توجه به اینکه آلودگی ها ناشی از تخلیه پساب های کشاورزی، شهری و صنعتی هستاند. از این رو جمع آوری، مناسب پساب ها و تصفیه آن ها مطابق استانداردهای تخلیه به محیط زیست از راهکارهای پیشنهادی می باشد.