سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: نهمین کنگره علوم خاک ایران

تعداد صفحات: ۳

نویسنده(ها):

حمیدرضا پیروان – استادیار مرکز تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری
تورج اسدی – کارشناس بخش حفاظت خاک مرکز تحقیقات حفاظت خاک و آبخیزداری

چکیده:

در خصوص فرسایش پذیری مارن ها تا کنون تحقیقات زیادی صورت پذیرفته است که می توان آن را به سه دسته، تأثیر پارامترهای فیزیکی، شیمیایی و کانی شناسی دسته بندی نمود . ترکیب کانی شناسی رس در مارن ها از اهمیت ویژه ای برخوردار است . وجود رس های انبساط پذیر همچون مونتموریلونیت، حساسیت مارن ها را به فرسایش افزایش می دهد . بوما و همکاران (۱۹۹۸) با تحقیقات خود دریافتند که کانی اسمکتایت می تواند باعث تورم و انقباض شدید در مارن ها شود . امامی و قضاوی (۲۰۰۱) حضور کانی های رسی ایلیت و مونت موریلونیت را عامل ذاتی در پدیده آماس پذیری ووقوع زمین لغزشهای استان چهارمحال و بختیاری ذکر کرده اند . اوحدی و همکاران (۲۰۰۳) نیزبه نقش دو کانی رسی سپیولیت و پلی گورسکیت در ناپایدارسازی خاک های مارنی اشاره نموده است . اسماعیل زاده (۲۰۰۲) با بررسی خود در خصوصیات خاک و درصد اجزا رس، سیلت و شن در تولید شکل فرسایش نشان داده که بین آنها و شکل فرسایش ارتباط منطقی دیده
نمی شود . در خصوص اثر ترکیب شیمیایی مارن ها در شکل و شدت فرسایش تا کنون تحقیقات زیادی صورت پذیرفته است، از جمله پورمتین وهمکاران (۱۳۷۸) ، قدیمی عروس محله و همکاران (۱۳۷۸) ، جعفری (۱۳۸۰) ، اسماعیل زاده (۲۰۰۲) ، امیسون و همکاران (۱۹۸۲) ، بوماو همکاران (۱۹۹۸) ، سوزان (۱۹۹۹) ، سردا (۲۰۰۲) و اسماعیل زاده ) (۲۰۰۲ که عمدتاً، عوامل SAR ، ESP ، پخش شوندگی خاک (Dispersion) و EC ، مارنها را بعنوان عوامل مؤثر برشدت فرسایش مارن ها آنها عنوان نموده اند .