مقاله مرگ و آيين هاي مربوط به آن در ايران باستان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۷ در نامه فرهنگستان از صفحه ۱۵۰ تا ۱۶۸ منتشر شده است.
نام: مرگ و آيين هاي مربوط به آن در ايران باستان
این مقاله دارای ۱۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: معقولي ناديا
جناب آقای / سرکار خانم: طاووسي محمود

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
گورها و گورستان ها، بيش از آنكه جايگاه به خاك سپردن مردگان باشند، ذهن و زندگي زندگان را به خود مشغول مي سازند. آثار به جامانده از كهن ترين گورها نشان مي دهند كه مراسم و آيين هاي مربوط به مردگان از گذشته هاي دور تا امروز در زندگي انسان حايز اهميت خاص و پديدآورنده باورهاي اساطيري بوده است. در ايران نيز، يافته هاي باستان شناسي و كتب و روايات نمودار تنوع فراوان عقايد در باب مرگ همچنين آيين هاي سوگواري و شيوه هاي تدفين اند.
نوزايي در ايران باستان
در ايران باستان، همچون بين النهرين، مردمان روزهايي را در بزرگداشت پيشوايان و يادآوري تولد و مرگ آنان به پرسه يا سوگواري مي پرداختند. در اين دوران، به بازگشت مردگان و رستاخيز آنان نيز توجه و، به مناسبت آن، مراسمي برگزار مي شده است. از آن جمله است جشن رپيثوين، نوروز، و انقلاب صيفي منسوب به سياووش (سووشون).
رپيثوين سرور گرماي نيمروز و ماه هاي تابستان است. او همه ساله، آن گاه كه ديو زمستان به جهان هجوم مي آورد، فعال مي گردد و در زيرزمين پناه مي گيرد و آب هاي زيرزمين را گرم نگه مي دارد تا گياهان و درختان نميرند. بازگشت سالانه او در بهار بازتابي از پيروزي نهايي نيكي است. درختان، همانند برخاستن مردگان، شكوفه مي دهند و جوانه ها و برگ هاي تازه از شاخه ها بر مي دمد.