سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: اولین کنفرانس مهندسی برنامه ریزی و مدیریت سیستم های محیط زیست

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

مریم ثیابی هشجین – دانشجوی کارشناسی ارشد شیمی آلی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج
نادر زبرجد – استادیار گروه شیمی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی
غلامرضا نبی بیدهندی – دانشیار دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران
اسماعیل غریبی – دانشجوی کارشناسی ارشد شیمی آلی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج

چکیده:

استفاده از رنگ های حلال پایه سبب افزایش میزان مواد آلی فرار (VOC) در محیط زیست می گردد. این ترکیبات علاوه بر تاثیر بر قیمت تمام شده محصول، اثرات مخربی مانند تخریب لایه اوزون، پدیده گلخانه ای، غبار فوتوشیمیایی، تجمع گازهای مسمومیت زا، تجمع گازهای اشتعال زا، مسمومیت های شدید ریوی و سرطان زایی از خود به جا می گذارند.برای جلوگیری از این مشکلات، راهکارهایی مانند استفاده از پوشش های آب پایه، پرجامد، پودری و تابش پز و بکارگیری رنگ هایی بادوام مفید است.در میان پوشش های آب پایه، رزین های آکریلیک آب پایه دسته ای از بسپارها هستند که برای پیوند دادن رنگینه یا رنگدانه ها به سطح مورد نظر در صنعت رنگ و پوشش به کار می روند. این رزین ها با توجه به مضرات پیوند دهنده های حلال پایه جایگاه خوبی پیدا کرده اند، به طور گسترده ای جایگزین آن شده اند.علی رغم مزایایی که به آنها تاکید می شود، به علت ماهیت این رزین ها، نوع تکپارها و افزودنی های بکار رفته در تهیه آنها، مستعد ایجاد خطرات زیست محیطی هستند که باید در بکار گیری آنها در نظر گرفته شوند. در این مقاله مزایا و معایب این رزین ها و رنگ های مرتبط در محیط زیست بررسی می شود.