سال انتشار: ۱۳۹۳
محل انتشار: کنگره ملی پژوهش های کاربردی علوم انسانی اسلامی
تعداد صفحات: ۱۴
نویسنده(ها):
حسین شکریان امیری – دانشجوی کارشناسی ارشد فقه و مبانی حقوق دانشگاه مازندران
محمد محسنی دهکلانی – استادیار فقه و مبانی حقوق دانشگاه مازندران

چکیده:
هدف ازاین پژوهش حاضر این است که دیدگاه فقهای عظام باقانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲/۲/۱۱ بررسی شده که یکی ازمسائل مهم موردبحث مسئولیت مدنی پزشک است که قانون مجازات اسلامی آن را پذیرفته است و مبنای مسئولیت دراین قانون پزشک را مسئول فرض می کند مگراینکه عدم تقصیر او به اثبات برسد که دراین زمینه اکثرمشهور فقها قائل به ضمان شده اند و درمقابل فقهای دیگری که درصد ان ابن ادریس قائل به عدم ضمان شده است قانون مجازات اسلامی با پیروی ازنظریه ابن ادریس که بااختصاص موادی ازجمله ماده ۴۹۵ و تبصره ۱ آن و ماده ۴۹۶تبصره ۱و۲ آن و ۴۹۷درصورتی که پزشک درامردرمان حاذق و متخصص بوده و تمام موازین علمی و فنق حرفه پزشکی را رعایت نماید منتهی به تلف نفس یا نقص عضو گردد قائل به عدم ضمان شده است ولی اکثرفقهای مشهور گفته اند که هرگاه طبیب اجازه بگیردوخطا هم نکرد و اتفاقا عمل اومنجر به تلف شود قائل به ضمان طبیب شده انددراین مقاله ابتدا به دیدگاه فقها و مستندات و سپس به ایرادات وارده به هریک پرداخته و درخاتمه به بررسی مسئولیت پزشک درقانون می پردازد