سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: دومین همایش علمی تحقیقی مدیریت امداد و نجات

تعداد صفحات: ۰

نویسنده(ها):

سیدعباس باقری یزدی – کارشناس ارشد سلامت روان وزارت بهداشت

چکیده:

اعمال مدیریت در موقعیت های بحرانی عمدتا در تصمیم گیریهای مدیران متجلی می شود. شواهد دلالت بر این دارند که به هنگام بروز سوانح، معمولا تصمیمات مدیران از نوع تصمیم گیری های برنامه ریزی نشده است. مدیریت بحران بیش از هر چیز به تجربه، مهارت، سرعت، هوشمندی، خلاقیت، موقعیت سنجی و آموزش نیاز دارد. مدیران ممکن است در صحنه سانحه دچار دستپاچگی ، شتاب زدگی و در بعضیموارد دچار پریشانی گردند و حادبودن موضوع در تصمیم گیری آنها تاثیر گذارد.
واکنش مدیران و نحوه تصمیم گیری انها در بحران ها، به چگونگی برداشت آنها از اوضاع و احوال محل و نوع حادثه وابسته است که با موارد ذیل مشخص می گردد:
۱٫ حادثه تا چه مد جامعه را مورد تهدید قرار داده است.
۲٫ چه مقدار زمان برای عکس العمل نشان دادن لازم است.
۳٫ حادثه تا چه حدغیر منتظره و غافلگیر کننده است.
واکنشهای روانی نامناسب مدیران در بحران را می توان شامل موارد زیر دانست:
۱٫ انکار وناباوری
۲٫ قبول شکست
۳٫ وحشت زدگی
۴٫ سلب مسئولیت
۵٫ مقصر دانستن دیگران
نحوه برخورد مدیران با جراید و رسانه های گروهی، آشنایی با شیوه مصاحبه، تسلط و آمادگی برای جواب دادن به سئوالات می تواند به آرامش و یا تشدید بحران منتهی شود. مدیران در تصمیم گیری نه تنها مسئول کار خود هستند، بلکه مسئولیت تصمیمات و حرکات زیر مجموعه خود نیز هستد. همکاری گرفتن از آسیب دیدگان و لحاظ کردنمشارکت آنها در تصمیم گیری، از موارد کاهش دهنده فشارهای روانی آسیب دیدگان است. آشنایی مدیران با علائم رواشناختی آسیب دیدگان و نحوه برخورد با آنها، می تواند در مدیریت بحران نقش موثر ی داشته باشند. توانایی مدیران در زمینه مدیریت استرس، می تواند در مدیریت بحران و کاهش اثرات روانی اجتماعی بحران نقش بسزایی داشته باشد.