سال انتشار: ۱۳۷۹

محل انتشار: سومین همایش ملی بهداشت محیط

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

غلامرضا لشکری پور – عضو هیئت علمی گروه زمین شناسی دانشگاه سیستان و بلوچستان
حمیدرضا سلوکی – عضو هیئت علمی گروه زمین شناسی دانشگاه سیستان و بلوچستان

چکیده:

مهمترین مسئله زیست محیطی شهر زابل مشکل دفع فاضلاب می باشد. وجود رسوبات ریزدانه رسی و سیلیتی به ضخامت حدود ۵۰۰ متر با نفوذپذیری کم در منطقه سبب شده تا عملاً استفاده از روش سنتی حفر چاههای جذبی برای دفع فاضلاب در دراز مدت بی فایده و غیر ممکن گردد.کمی شیب در شهر هم سبب شده تا آبهای زیرزمینی راهی به خارج از منطقه نداشته باشند. علاوه بر این وجود شبکه ای از کانالهای آبرسانی در حاشیه شهر و استفاده از روش غرقابی برای آبیاری و همچنین نشت آب از شبکه فرسوده آبرسانی شهری نیز سبب بالا آمدن آب زیرزمینی در شهر گردیده است. بطوریکه در نقاطی از شهر سطح آب زیرزمینی و فاضلاب هم رقوم با سطح زمین شده است. این مسئله باعث آسیب رساندن با تاسیسات شهری و همچنین باعث شیوع بیماری میکروبی و انگلی، ایجاد بوی نامطبوع و تاثیر منفی در زیبایی و فضای سبز شهر شده است.به همین علت از اوائل دهه پنجاه بحث ایجاد شبکه فاضلاب شهری در زابل مطرح گردید تا اینکه از سال ۱۳۷۳ عملیات اجرایی این طرح با جدیت پی گیری شد و در سال ۱۳۷۷ فاز اول این طرح به بهره برداری رسید. در نقاطی از شهر که این طرح به اتمام رسیده سطح آب زیرزمینی به نحو آشکاری پایین افتاده و اثرات مثبت زیست محیطی آن کاملاً محسوس می باشد. در حال حاضر فاز دوم این طرح در حال اجرا می باشد و در آینده نزدیک با اتمام این طرح شهر زابل زیر پوشش فاضلاب شهری قرار خواهد گرفت و یکی از آرزوهای دیرین مردم محروم زابل برآورده خواهد شد.