سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین همایش ملی عمران شهری

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

ذبیح ا… چهارراهی – دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه تهران

چکیده:

اعتقاد نیرومندی درباره ناکارآمدی برنامه ریزی متمرکز در بین اندیشمندان و کارشناسان وجود دارد که طرح های مختلف شهری و مطالعات مختلف آن را تایید می کند. بنابراین برنامه ریزی مشارکت گرا و از پایین به بالا جای برنامه ریزی از بالا به پایین را گرفته است.
تمرکززدایی و محلی گرایی در واقع سپردن امورمحلی به واحدهایکوچکتر و به دست مردم است که باعث ایجاد واحد محلی درنظام مدیریت و اداره امور شهرها می شود. پس برای تحقق در امر مشارکت مدرمی در یک جامعه باید هویت محله ای را تقویت و پایدار ساخت برای ایجاد هویت محله ای باید مرز و ساختار اجتماعی محل برای مردم وساکنان آن شفاف و مشخص باشد.
مفهوم مشارکت، در حوزه های مختلف سیاسی و اجتماعی مطرح شده، اما در برنامه ریزی شهری مشارکت بخش عمده ای از مشارکت مردمی و محلی را تشکیل می دهد به این معنی که فعالیت مشارکیت که در سطح محلی انجام میگیرد، جنبه ای از آثار کالبدی دارد. پس مشارکت یعنی اصلاح واداره به محله و محیط مسکونی یک اجتماع که در یک قلمرو فعالیتی، اجتماعی، اقتصادی و محلی مشخص قرار دارند.
بنابراینبرای افزایش مشارکت محله ای نیاز به هویت بخشی و ساختار مدون برای محله و محدوده مشارکت محله است.