در هر صورت نوشتن یک کار و فعالیت است. کاری است که باید به تدریج به انجام برسد. هنر نویسندگی میتواند براساس خوب به کار بردن وسایل و مصالح قرار گیرد. انواع مصالح در نوشتن عبارتند از: حقایق، نظریات، عقاید، تصورات، تجربیات و احساساتی که نویسنده مایل است به شکل قابل قرائت در اختیار دیگران قرار دهد و وسایل عبارتندار، کلمات، جملات و دستور زبان، در اینجا نباید از یاد برد که نویسنده وقتی موفق میشود که در کار خود صداقت داشته و صمیمی باشد.

باید به کار خود وارد باشد و درجه  اول بداند. چه میخواهد بگوید تا خواننده به او اعتماد کند و نوشتهاش را مورد قبول قرار دهد. از همه مهمتر اینکه یک نویسنده  محقق و دانش شناس هرگز نباید پا روی حقیقت و حقایق موجود قرار دهد و دچار تعصب شود. هیچ چیز بیشتر از تعصب کور ارزش نوشته را پایین نمیآورد حتی اگر از معتقدات خود دفاع میکنیم وقتی نوشته  ما ارزش واقعی خود را به دست خواهد آورد که توام بانصاف و وحرف حساب» باشد. با شرووداندرسن ” مطالبی در مورد داستان نویسی دارد که تا حد زیادی میتوان آنرا به هر نوع نوشته  دیگری نیز تعمیم داد. وی مینویسد:

برای لحظه ای به مصالحی که یک نثر نویس در اختیار دارد توجه مصالح وی زندگی انسانهاست. باید این انسانهایی که در تخیلات – .او پرورش مییابند به اندازه  انسانهای واقعی حقیقت داشته باشند

او نباید آنانرا بفروشد همانطور که حاضر بفروش زنان و مردانی که : در زندگیش هستند و به آنها علاقه دارد نخواهد شد. بازی کردن با سرنوشت این مردم و خرد کردن و پیچاندن آنان در صورتی که هدف گمراه کردن خواننده باشد به همان اندازه دنائت و پستی میخواهد که اشخاص واقعی مورد علاقه ی خود را به ناچیز بفروشیم. برای نویسنده راه فراری وجود ندارد. اگر با مصالح خود به طریقی مبتذل کار کنید خود را مبتذل و بی ارزش ساخته اید شاید اجبار برای امرار معاش بهانه  خوبی برای توجیه ابتذال کار شما باشد ولی به عنوان یک نویسنده  واقعی هرگز راه به جایی نخواهید برد. اگر در بکار بردن مصالح و ابزار کار خود به راه ابتذال کشانده شوید هیچ چیز شما را نجات نخواهد داد. کار بی ارزش اعتبار شما را از میان خواهد برد، این یک ، .واقيمت است این نکته ی بسیار مهم در مورد نویسندهای که اقدام به نگارش نظریات علمی و نتیجه تحقیقات خود میکند نیز کاملاً صادق است.