سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین همایش تخصصی مهندسی محیط زیست

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

سیدامیر ناصر هراتی – دانشجوی دکترای عمران- محیط زیست، دانشگاه صنعتی خواجه نصیرالدین توسی
رضا عبداله زاده – کارشناسی ارشد محیط زیست، دانشگاه تهران
رضا جلوس جمشیدی – کارشناسی ارشد محیط زیست، دانشگاه صنعتی اصفهان

چکیده:

امروزه دفع اصولی و بهداشتی پسماندها از محورهای اصلی محیط زیست است که یکی از راههای معمول و متداول آن دفن زباله میباشد. چنانچه دفن مواد زائد طبق اصول و استانداردهای موجود صورت نپذیرد این امر سبب آلودگی آبهای زیرزمینی، هوا و خاک منطقه می گردد که هزینه های اجتماعی و زیست محیطی آن سالیان دراز بر پیکر جامعه تحمیل خواهد شد. بر پایه داده های موجود میزان تولید زباله به ازای هر نفر بین ۸۰۰ تا۹۰۰ گرم در روز تغییر می کند که برای ایران به ازای هر ۱۰۰۰۰ نفر مساحتی حدود ۰/۴ هکتار و عمق ۲/۵ متر در سال به منظور دفن پسماند مورد نیاز است.
با توجه به تعداد زیاد مراکز دفن غیر اصولی در کشور در این مقاله سعی بر آن شده تا با بررسی تاریخچه بازکنی مراکز دفن پسماند در دنیا و با توجه به شرایط آب و هوایی و ماهیت پسماند تهران معیارهای حاکم بر بازکنی مراکز دفن ایران تعریف گردد. سپس با ارائه برآورد اقتصادی و مطالعات امکان سنجی مدل مفهومی CBAارائه شده و در پایان روشهای مختلف احیاء این مراکز و پردازش پسماند آن در سه سناریو بیان شده است. با توجه به اهمیت حفظ منابع به لحاظ زیست محیطی بازکنی مراکز دفن پسماند علاوه بر کاهش اثرات مخرب زیست محیطی نقش بسزایی در حفظ زمین و آبهای زیر زمینی خواهد داشت.