سال انتشار: ۱۳۸۱

محل انتشار: ششمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

لیلا علی پور – دانشگاه پیام نور، واحد ساوه
احمد زواره ای – دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال
سیدحمید وزیری – دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال
عبدالله سعیدی – سازمان زمین شناسی کشور

چکیده:

برش مورد مطالعه در موقعیت جغرافیایی ۲۳ ۴۵-۱۵ ۴۵ طول شرقی و ۰۰ ۳۹ الی ۰۵ ۳۹ عرض شمالی قرار داشته و دارای ۸۶۰/۲۰۸ متر ضخامت حقیقی است که ۲۱۲ متر آن متعلق به سازند مبارک (ویزئن) ، ۱۴۴ متر آن نیز به سازند درود (آسلین – ساکمارین)، ۳۷۲ متر آن متعلق به سازند روته (مرغابین) و ۱۱۱ متر انتهایی آن نیز به سازند نسن (جلفین آغازی) ، تعلق دارد. رسوبات این برش در بخشی پائینی شامل گدازه، کوارتزیت و سنگ آهک، سپس گدازه و سنگهای آواری، در بخش بالایی نیز مشتمل بر سنگهای آهکی چرتی و دولومیتی است. با توجه به خصوصیات لیتولوژیکی ده بخش لیتواستراتیگرافی در منطقه مشخص شد. بر اساس انتشار چینه شناسی میکروفسیلهای شناخته شده، ۴ زون تجمعی، فسیلی انتخاب شد که زون شماره ۱ سن ویزئن، زون شماره ۲ به سن مرغابین پیشین، زون شماره ۳ به سن مرغابین پسین و در نهایت زون شماره ۴ سن جلفین آغازی را دارد. نهایتا پس از مطالعات میکروسکوپی مقاطع نازک نمونه ها، سن ویزئن برای بخش پایینی برش که قبلا آن را آسلین – ساکمارین در نظر گرفته بودند، پیشنهاد گردید. شایان ذکر اینکه برش مورد مطالعه بر خلاف برشی علی باشی که قاعده آن گسل خورده می باشد کامل بوده و از نظر زمانی هیچ گونه نبود چینه شناختی مشاهده نمی شود. سازند مبارک بواسطه ناپیوستگی روی رسوبات سازند ایلانقره و سازند درود نیز بواسطه ناپیوستگی روی رسوبات سازند مبارک نهشته شده است و مرز سازندهای درود – روته و روته – نسن تدریجی است.